[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z 21 stycznia 2010 r., I SA/Kr 1587/09[/b][srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Podatniczka wystąpiła z wnioskiem o interpretację. Chodziło o skutki podatkowe zbycia udziału w nieruchomości na podstawie umowy dożywocia.

Zapytała, czy w przedstawionej przez nią sytuacji zbycie udziału na podstawie umowy o dożywocie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jej zdaniem nie, gdyż nie powstaje dochód. Innego zdania były jednak organy podatkowe. Ostatecznie sprawa trafiła do WSA.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

Sąd skargi nie uwzględnił. Zwrócił uwagę, że skarżąca, składając wniosek o interpretację, nie wskazała jednocześnie, iż dotyczy on stanu prawnego obowiązującego w określonym przedziale czasowym.

W związku z tym należało uznać, że skarżąca oczekiwała udzielenia interpretacji przepisów [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=80474]ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych[/link] w ich brzmieniu obowiązującym w dniu składania wniosku o interpretację.

Sąd przypomniał, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik czy inkasent) „wyczerpująco przedstawia stan faktyczny”. Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być „dopowiadany” dołączanymi do wniosku dokumentami.

Podatnik nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, że przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce).

Organ winien odpowiedzieć jedynie na postawione pytania. Dopiero wówczas, gdy nie może udzielić odpowiedzi z braku danych istotnych dla interpretowanego przepisu, wzywa stronę w trybie art. 169 § 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?n=1&id=176376&wid=328885]ordynacji podatkowej[/link] o uzupełnienie wniosku. Powinny być to jednak sytuacje wyjątkowe, bowiem celem przepisów było usprawnienie obrotu gospodarczo-finansowego, a zasadą – pytanie z interpretacją – odpowiedź potwierdzająca lub przecząca.

Zdaniem WSA organy podatkowe błędnie przyjęły, że umowa dożywocia skutkuje powstaniem przychodu. Jest to umowa wzajemna. Nie jest ona jednak umową odpłatną. Zwrotowi „nabycie” należy nadać znaczenie cywilnoprawne, tj. obok sprzedaży każde prawem dopuszczalne przeniesienie prawa własności rzeczy na osobę trzecią. Organy nieprawidłowo zakwalifikowały umowę dożywocia jako odpłatną.