„Kibic”, czyli szalikowcy tacy jak my

Takie seriale jak „Kibic” można oglądać 1:1 – ktoś powie wtedy o mało efektownym remisie – ale można też spojrzeć na nie z szerszej perspektywy. Moim zdaniem w obu konwencjach „Kibic” się broni, zwłaszcza dramaturgią bliską klasycznej tragedii: rzecz jest przecież o tym, czy można przełamać rodzinne i męskie fatum, czy tylko mutować wariantami tego samego samobójczego schematu w kolejnych pokoleniach.

Brzmi tajemniczo, bo zwrotów intrygi nie wolno spojlerować, ale wiele takich historii znają pewnie nie tylko polskie stadiony, osiedla i podwórka. Część z nich opisały media, a orzekały też sądy.

„Kibic” nakręcony w Kaliszu

W mieście działają dwa kluby. To Gladius (chyba od Gladiatora) i Kosy(nierzy), wszystko jest więc na ostrzu noża, a życie zawsze na krawędzi, miasto jest bowiem niewielkie i wszyscy ze wszystkimi są połączeni gordyjskimi węzłami: szkolnymi, miłosnymi, przyjaźni, nienawiści. Nie sposób nie być w kręgu jednego z klubów, a ponieważ kibicowanie nie jest dziś tym, czym kiedyś było – zwalczające się gangi mają własne biznesy i silnie strzeżone strefy wpływów. To knajpy, siłownie, gadżety.

Nad wszystkim czuwają szefowie gangów, zwłaszcza zaś nad dystrybucją prochów. I może właśnie nie o piłkę, lecz o prochy rozgrywa się ten nowy „piłkarski poker” na maczety i bejsbolowe pały, choć przecież na trybunach są tacy ideowcy, jak Michał (Karol Pocheć) i jego syn Kuba (Grzegorz Palkowski).

Pierwszy odsiedział sześć lat, żeby nie zdradzić „psiarni” kolegów-kiboli, drugi jest wpatrzony w ojca, podziwia jego „etos” i właśnie przeżywa jako 17-latek kibolską inicjację – w oprawie flag, rac, szalików i zapiewajłów. Mamy festiwal bluzgania, tatuaży i przemocy, a jeśli ktoś słabo taki folklor znosi, „Kibic” nie będzie łatwą serialową przygodą.

Niekomfortowo czuje się w tym świecie przede wszystkim Justyna (Marta Żmuda Trzebiatowska), żona Michała, matka Kuby, która musi na co dzień znosić męskie prężenie muskułów. Jednak pierwsza, młodzieńcza miłość nie wybiera, a Justyna ma przecież jeszcze do wychowania młodszego synka i nie chciałaby, żeby szedł drogą Karola i Kuby.

Przywódca Gladiusów

Trzebiatowska, mogąca grać romantyczne niunie, stworzyła znakomitą rolę wrażliwej, a jednocześnie mocnej kobiety z bloku (ach te odrosty zamiast modnej fryzury!), szarpiącej się między marzeniem o spokojnym życiu a bulterierami w rodzinnym stadzie. Z jej kobiecego świata jest też Blanka (również znakomita Mila Jankowska), której rodzice wyjechali do Anglii. Mogła iść na studia, tymczasem przerażona groźbą eksmisji musi skołować pieniądze na wykup mieszkania. I w tym chce je pomóc Kuba zaczynający współpracę z Zygą (Wojciech Zieliński), przywódcą Gladiusów.

W tak skonstruowanej scenografii Łukasz Palkowski (reżyseria) i Klaudiusz Kuś (scenariusz) nakręcają spiralę napięcia, przemocy, których motywami są handel narkotykami, pokusa łatwego zarobku, gdy przecież łatwe rozwiązania jeszcze bardziej komplikują życie, kibolskie ustawki, krwawe porachunki z odciętymi częściami ciała – to na początku, a potem z trupami. Przeszłość i współczesność bohaterów staje się ich pułapką, z której trudno uciec i ofiary muszą być.

Bezsensowne? Łatwo tak powiedzieć, tym bardziej że widzowie niemający nic wspólnego z kibolskim półświatkiem mogą oglądać serial z uśmieszkiem politowania i komentarzem: czym ta osiedlowa banda się emocjonuje? Nie mogą żyć normalnie?

Czytaj więcej

Film

Nowości Netfliksa. Drugi sezon „1670” dla 700 mln widzów, "Heweliusz" i bitwa raperów

Rapowy talent show z Sokołem, katastroficzny „Heweliusz” Jana Holoubka i drugi sezon „1670” to po...