Samotni młodzi i starzy

„Następny rok” – taki tytuł mógłby nieść nadzieję. Ale Mike Leigh jest pesymistą. Następny rok jest taki sam jak poprzedni i taki sam jak kolejny. Ktoś się rodzi, ktoś umiera, a ludzie i tak przypominają samotne wyspy.

[wyimek][link=http://www.rp.pl/galeria/9146,1,478747.html]Cannes - fotostory[/link][/wyimek]

Głównymi bohaterami filmu są starsi małżonkowie – Gerry i Tom, którym udało się w życiu zbudować rodzinę i wychować syna, a teraz starzeją się, pełni tolerancji dla siebie nawzajem i dla świata. Ale otaczają ich samotni zgorzkniali dziwacy, którzy popełnili w przeszłości niejeden błąd i nie są już w stanie nawet udawać szczęścia.

Nikt tak jak Anglicy nie jest przywiązany do realizmu, a Mike Leigh to mistrz w podpatrywaniu zwyczajnych ludzi niedających sobie rady z życiem. „Następny rok” to skromny, ale wielki film, już dziś jeden z festiwalowych faworytów. Portret ludzi zagubionych i przegranych, którzy nie mają siły dalej walczyć. Przejmujące studium niespełnień współczesnych czasów. Gerry jest psycholożką.

– Jak oceniasz swoje szczęście w skali od 0 do 10? – pyta pacjentkę.

– Zero – odpowiada kobieta o zmęczonej twarzy Imeldy Staunton.

– Co chciałabyś w swoim życiu zmienić, żeby było lepiej?

– Życie.

Problem w tym, że nikt nam innego życia nie da.

– Nie ma w moim filmie żadnego przesłania – powiedział mi Mike Leigh w czasie rozmowy. – Próbuję tylko widzom przypomnieć, że trzeba dbać o to jedno istnienie, które mamy.

Właściwie to samo mógłby po swoim ostatnim filmie powiedzieć Woody Allen. W dość przeciętnym, ale zabawnym „You Will Meet a Tall Dark Stranger” wraca on do Londynu, żeby opowiedzieć historię o niespełnieniach w wielkiej metropolii. Allen daleki jest od brytyjskiego realizmu, patrzy na świat z dystansem i humorem.