W połowie marca banki centralne państw G7 podjęły skoordynowane działania na rzecz osłabienia japońskiej waluty. Udało im się zbić jej kurs wobec dolara do poziomu sprzed trzęsienia ziemi i fali tsunami, która 11 marca spustoszyła północno-wschodnie wybrzeże Honsiu. Po tym kataklizmie jen w ciągu kilku dni umocnił się wobec dolara o ponad 5 proc. W pewnym momencie za dolara można było kupić niespełna 77 jenów, najmniej w powojennej historii. Obecnie dolar kosztuje około 82 jeny.

- Inwestorzy powinni zapomnieć o sile jena – uważa Mansoor Mohi-uddin, strateg walutowy z banku UBS. Według niego, kurs jen nie będzie się umacniał nie tylko dlatego, że nie pozwoli na to G7, ale także ze względu na luźną politykę pieniężną Banku Japonii, który do podnoszenia stóp procentowych przystąpi jako ostatni z głównych banków centralnych.

Jeśli inwestorzy uwierzą w ten scenariusz, jen może powrócić do łask jako waluta finansująca transakcje typu carry trade. W szerokim rozumieniu polegają one na pożyczaniu kapitału w kraju, gdzie stopy procentowe są niskie a walucie nie grozi aprecjacja i lokowaniu go w ryzykowne aktywa za granicą.

Transakcje carry trade z wykorzystaniem jena były popularne przed wybuchem kryzysu finansowego, który spowodował wzrost awersji inwestorów do ryzyka. Wycofywanie się przez nich z tych transakcji przyczyniło się do tego, że od upadku banku Lehman Brothers 15 września 2008 r. japońska waluta wobec amerykańskiej o 30 proc.

- Nadchodzi kolejna fala płynności na rynkach finansowych, tym razem pochodząca z Japonii. Ta płynność nie pozostanie na rodzimym rynku i podbije ceny aktywów gdzie indziej – ocenił na łamach „Financial Times" Hans Redeker z banku BNP Paribas.