Działacze zostali aresztowani w związku ze swoją działalnością, w wakacje 2014 r. Zostały im przedstawione sfabrykowane zarzuty dotyczące unikania opodatkowania i defraudacji.
W areszcie spędzili prawie 1,5 roku. Oboje skarżący w momencie aresztowania mieli poważne kłopoty zdrowotne. Leyla Yunus cierpi na żółtaczkę typu C i jej wątroba uległa częściowemu uszkodzeniu, Arif Yunus cierpi na nadciśnienie, które spowodowało udar w przeszłości. Podczas aresztu działaczom nie zapewniono właściwej opieki medycznej.
Yunusowie zwrócili się do ETPC ze skargą na naruszenie art. 3 Konwencji, tj. nieludzkiego i poniżającego traktowania, ze względu na brak opieki medycznej w areszcie (skarga nr 59620/14). We wrześniu 2014 r. ETPC, na podstawie art. 39 Regulaminu, zobowiązał władze Azerskie do co miesięcznego informowania o stanie zdrowia skarżących.
W wyroku z 2 czerwca 2016 r. ETPC uznał, że władze Azerbejdżanu nie wywiązały się z obowiązku z art. 39 Regulaminu, comiesięczne informacje przez nich przesyłane nie były kompletne i nie zawierały dokumentacji medycznej. Dokumentacji tej władze nie przekazały do Trybunału również w trakcie wymiany stanowisk. To spowodowało, że ETPC nie mógł na bieżąco monitorować stanu zdrowia skarżących. Rząd nie przedstawił również wytłumaczenia swojego uchybienia, czym dopuścił się naruszenia art. 34 Konwencji.
Ponadto, strasburscy sędziowie stwierdzili, że warunki w jakich przetrzymywani byli działacze nie były dostosowane do ich stanu zdrowia, co doprowadziło do nieludzkiego i poniżającego traktowania Yunusów. Tym samym władze naruszyły również art. 3 Konwencji.
