Różny jest ich status, czas pobytu, pozycja społeczna i materialna. Efektem tego zróżnicowania jest rozmaity stopień integracji ze społeczeństwem niemieckim, duże rozbicie organizacyjne polskiej społeczności oraz rozbieżne często potrzeby i oczekiwania dotyczące nauki języka polskiego.
Początki polskiej oświaty w Niemczech sięgają co najmniej utworzonego w końcu XIX wieku Towarzystwa Szkolnego Polaków pod wezwaniem św. Stanisława. W okresie międzywojennym oświata polska solidarnie skupiła się pod sztandarami Związku Polskich Towarzystw Szkolnych w Niemczech, który we współpracy ze Związkiem Polaków w Niemczech zabiegał o zezwolenia na zakładanie szkół i tworzył programy nauczania.
Dokonując jakichkolwiek porównań z okresem międzywojennym oraz dzisiejszym statusem mniejszości niemieckiej w Polsce, należy pamiętać, że Polacy w Niemczech to ludność napływowa, traktowana jako tzw. grupa etniczna i jako taka niemająca w Niemczech statusu mniejszości narodowej.
Na dzisiejsze stosunki polsko-niemieckie, w tym oświatę polonijną w Niemczech, ogromny wpływ miał podpisany w 1991 r. przez Polskę i RFN traktat o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy. Traktat otworzył Polsce drogę do struktur Unii Europejskiej, zaowocował też stworzeniem organizacji Polsko-Niemiecka Wymiana Młodzieży. Miał także w założeniu uregulować kwestię dostępu do nauki języka polskiego w Niemczech i niemieckiego w Polsce. Ponieważ jednak sprawy oświaty znajdują się w kompetencji poszczególnych krajów związkowych, a traktat zawarty jest z RFN jako federacją, niejednokrotnie władze krajów związkowych zasłaniają się brakiem przepisów wykonawczych, a tym samym brakiem zabezpieczenia odpowiednich środków finansowych na wspieranie nauczania języka polskiego.
Według oficjalnych danych Stałej Konferencji Ministrów Oświaty i Kultury Krajów Związkowych RFN języka polskiego w Niemczech uczy się niespełna 7 tys. uczniów. W ramach niemieckiego systemu oświaty można się go uczyć jako języka obcego lub ojczystego. Nauczanie polskiego jako języka obcego prowadzone jest w trzech formach: jako samodzielny przedmiot (również w szkołach dwujęzycznych), język polski jako „język spotkania” (Begegnungssprache)