– Mamy nadzieję, że wejdziemy choć na parę sekund. Nie udało nam się przed Pałacem. A to był nasz prezydent. Głosowaliśmy na niego w każdych wyborach – mówili Antoni i Zofia Sierpińscy z Żoliborza. Stanęli w kolejce chwilę po północy.

Jednymi z ostatnich osób, którym udało się pokłonić parze prezydenckiej, byli Bożena i Piotr Bońko. – Przyjechaliśmy ze Szczecina na uroczystości żałobne – opowiadała pani Krystyna. – Wczoraj po południu zdecydowaliśmy, że tę noc spędzimy w kolejce.

Udało się. Weszli tuż przed zamknięciem bramek, parę minut po godz. 5. Przez kolejne dwie godziny tłum czekał na placu Zamkowym, śpiewając m.in. „Czarną Madonnę“ i „Panie dobry jak chleb“. O godz. 7.05 dzwony obwieściły wyjazd pary prezydenckiej w ostatnią podróż po Warszawie. Kondukt wyruszył w asyście radiowozów i policjantów na motorach. Na karawany posypały się goździki, tulipany i róże.

– Nic więcej nie mogę już dla nich zrobić, tylko rzucić tę wiązankę – mówiła Monika Szander, studentka Uniwersytetu Warszawskiego. – To takie bolesne, że nie da się wrócić czasu.

Przy ulicach nie było już tak gigantycznych tłumów jak wtedy, gdy trumny przyleciały z Rosji. Auta zwolniły na chwilę w dwóch ważnych dla prezydenta miejscach. Na pl. Bankowym, przed ratuszem, w którym spędził ponad trzy lata jako prezydent stolicy (2002 – 2005). Potem okrążyły Muzeum Powstania Warszawskiego – instytucję, która nie powstałaby bez determinacji Lecha Kaczyńskiego. Przed otwartą bramą muzeum zebrali się pracownicy. Płakali. Zabrzmiał Monter – dzwon, który wprawiony w ruch osobiście przez prezydenta Kaczyńskiego obwieszczał otwarcie powstańczego muzeum 31 lipca 2004 roku.

Parę minut po godz. 8 wojskową CASĄ Lech i Maria Kaczyńscy opuszczali Warszawę na zawsze. Na lotnisku żegnali ich córka Marta i pracownicy prezydenckiej kancelarii.