Co zadecydowało o wydaniu pozytywnej opinii, dzięki której program terapeutyczny dotyczący leczenia zakażeń wirusem HCV rozszerzono o terapię trójlekową?

Wojciech Matusewicz:

Za tą decyzją świadczyła istotnie większa skuteczność terapii trójlekowej, mimo że profil bezpieczeństwa jest nieco gorszy niż w terapii standardowej (dwulekowej). Głównym celem terapii jest wyeliminowanie zakażenia, a w dalszej kolejności zmniejszenie wiremii [pojęcie określające ilość wirusa w mililitrze krwi – red.] i ryzyka rozprzestrzeniania się zakażenia oraz spowolnienie niekorzystnych zmian w wątrobie, a także progresja do marskości wątroby. Istnieje sześć głównych typów wirusa. Najczęściej w Polsce spotykany jest genotyp 1b, który zdecydowanie najsłabiej reaguje na obecnie stosowane metody leczenia.

Oceniane w 2012 roku przez AOTM leki, które weszły w skład terapii trójlekowej, są właśnie przeznaczone do leczenia chorych z genotypem 1, którzy uprzednio byli leczeni nieskutecznie, bez odpowiedzi wirusologicznej lub z nawrotem zakażenia po terapii albo z częściową odpowiedzią na wcześniejsze leczenie interferonem pegylowanym i rybawiryną oraz chorych uprzednio nieleczonych, u których stwierdza się genotyp rs 12979860 IL 28 T/T.

Leki te stanowią więc pewien postęp w leczeniu tej ciężkiej choroby. Choć terapia nie jest najtańsza i niesie ze sobą sporo działań niepożądanych, jest też bardziej skuteczna niż obecnie stosowana terapia dwulekowa.

Jak wyglądała ocena tych terapii w innych krajach UE?

Przygotowując ocenę programu lekowego, odnaleźliśmy osiem rekomendacji dotyczących refundacji tych leków ze środków publicznych w innych krajach: Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie i Francji. Tam instytucje w większości rekomendowały pozytywnie finansowanie boceprewiru i telaprewiru w leczeniu przewlekłego WZW C, przy czym w kilku przypadkach z ograniczeniami, m.in. z powodu wysokiej ceny leku na przykład w USA, Kandzie i Francji.

Jak bardzo Polska dziś odbiega jeszcze od rozwiązań w krajach unijnych w kwestii leczenia i finansowania leczenia WZW C?

Z tego widać, że nie jesteśmy na końcu Europy, oceniliśmy nowe leki w WZW C w tym samym roku co inne, porównywalne z Polską pod względem wielkości kraje Unii Europejskiej.

Oba leki zostały dopuszczone do obrotu w 2011 roku, jeden w lipcu, drugi we wrześniu.

Nie wydaje mi się, abyśmy byli w tyle z leczeniem. Jeden z leków jest refundowany w jedenastu, a drugi w siedmiu krajach UE i EFTA. Najczęściej te leki są refundowane w 100 procentach, w systemie ubezpieczeń. W Niemczech dla jednego z nich przyjęto 10-procentową dopłatę przez pacjentów dorosłych do ceny publicznej leku (minimum 5 euro – maksimum 10 euro); z dopłaty wyłączeni są pacjenci z chorobami przewlekłymi, którzy wydają na dopłaty więcej niż 1 proc. dochodu – ogólna zasada.