Literatura fińska jeśli już jest z czymś kojarzona, to z pewną dozą grozy, tragizmu czy nawet surrealizmu. Przyjmując te określenia za typowe dla sztuki ugrofińskiego kręgu, i tak uznamy je za niewystarczające dla zakrawającego o turpizm „Białego głodu” Akiego Ollikainena. Fiński pisarz zabiera nas w dwie podróże: po historii Finlandii, gdyż cała powieść została umiejscowiona w czasie ostatniego naturalnego głodu w dziejach Europy (1867 r.), i na południe, do podniesionego do rangi ziemi obiecanej Petersburga, gdzie do chleba nie dodaje się porostów i łyka drzewnego.