To sedno ostatniego orzeczenia Sądu Najwyższego przydatnego w nierzadkich sprawach zawieszanych z powodu śmierci strony postępowania, co je oczywiście przedłuża.
Kwestia ta wynikła w sprawie, w której Zbigniew P. domagał się sądowego zobowiązania trojga swych krewnych do zwrócenia mu nieruchomości, którą wcześniej im podarował. Zmarł jednak w trakcie postępowania i sąd musiał je zawiesić. Kiedy zaś po ok. pięciu latach żona zmarłego, wskazana w testamencie jako jedyna spadkobierczyni, wystąpiła o podjęcie zawieszonego postępowania, sąd okręgowy oddalił wniosek, wskazując, że do owej chwili nie stwierdzono, kto i w jakim zakresie jest spadkobiercą po zmarłym.
Werdykt ten utrzymał katowicki Sąd Apelacyjny, w tym postanowienie o umorzeniu postępowania w związku z upływem pięciu lat od jego zawieszenia.
Dodajmy, że mający w tej sprawie zastosowanie art. 180 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego mówi wprost o „następcach”, a nie „potencjalnych następcach” albo jakimkolwiek „następcy” zmarłego, co wskazuje, że podjęcie zawieszonego postępowania ma nastąpić dopiero w chwili, gdy krąg spadkobierców po zmarłym został ostatecznie określony.
Kobieta odwołała się do Sądu Najwyższego, a ten przyznał jej rację.
