Zarówno sąd rejonowy, jak i okręgowy orzekły, że pracodawca samorządowy nie może przenieść radcy prawnego na inne stanowisko urzędnicze w trybie art. 23 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych (ups). Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy reorganizowana jest jednostka, pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym, w tym kierowniczym, można przenieść na inne, odpowiadające jego kwalifikacjom. Dzieje się tak wtedy, gdy ze względu na likwidację nie jest możliwe dalsze jego zatrudnienie na dotychczasowym.
Pracodawca z orzeczeniami tymi się nie zgodził i wniósł kasację do Sądu Najwyższego. Zarzucił w niej błędną wykładnię art. 23 ust. 1 ups. Argumentował, że sam fakt, iż na stanowisku radcy prawnego minimalne wymagania kwalifikacyjne są wyższe niż na stanowisku starszego specjalisty ds. windykacji (a na takie radca prawny został przeniesiony), nie prowadzi do wniosku, że to nowe stanowisko nie odpowiada kwalifikacjom radcy. W konsekwencji pracodawca podniósł, że przesłanki dla zastosowania art. 23 ust. 1 omawianej ustawy zostały spełnione.
– Gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie stosowania tego przepisu do niektórych stanowisk urzędniczych, np. radców prawnych, wyłączenie takie znalazłoby odzwierciedlenie w treści art. 23 ust. 1 ups – argumentował pracodawca.
Sąd Najwyższy kasację oddalił. Podkreślił, że status radców prawnych regulują przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 ustawy o pracownikach samorządowych. Te odrębne przepisy to ustawa o radcach prawnych, która stanowi, że wykonywanie tego zawodu jest możliwe po odbyciu aplikacji, zdaniu egzaminu i uzyskania tytułu radcy prawnego (kwalifikacje minimalne).
Już z tego zatem wynika, że radcy prawnego zatrudnionego w urzędzie nie można przenieść na inne stanowisko urzędnicze w trybie art. 23 ust. 1 ups. Tylko bowiem stanowisko radcy prawnego odpowiada jego minimalnym kwalifikacjom.
