Prestiż zawodu łączy się z pieniędzmi

Ustawa o ograniczaniu barier w administracji pozwala komornikom prowadzić dokumentację w formie elektronicznej. Metody pracy w tym zawodzie się zmieniają, ale jego odbiór społeczny jest niezmiennie negatywny. Dlaczego?

Leszek Mellibruda:

Pewnie dlatego, że komornicy, wykonując swój zawód, często odwołują się do siły i władzy. Nikt nie uczy ich nowoczesnego radzenia sobie w sytuacjach stresowych, niezrażania się trudnymi sytuacjami emocjonalnymi, umiejętności elastycznej komunikacji czy opanowania negatywnych emocji. Słowem, poprowadzenia rozmowy tak, by klient oddawał coś z żalem, a nie ze złością.

Czy da się jakoś poprawić wizerunek komornika?

Takie zawody, obciążone piętnem stereotypów, trzeba konfrontować z nową rzeczywistością. Ale i przekształcić stereotyp myślenia o tym zawodzie wśród tych, którzy go wykonują. Bo przeciętny komornik na naszą rozmowę powie: „Panie, to piękne gadanie, ale ja wiem, jak jest, gdy idę do ludzi".

I przy tak zamkniętej mentalności budowanie prestiżu jest zablokowane.

Kto miałby zmieniać ten stereotyp?

Powinni to robić albo przełożeni komorników, albo ktoś z samorządu tego środowiska.

Bo przeciętni obywatele, specjaliści oraz media mają małą siłę rażenia w przypadku utrwalonych nawyków myślenia, szczególnie w zawodach, w których decydują siłowe rozwiązania i hierarchia.

Co dziś decyduje o randze zawodu?

Jest pięć wyznaczników prestiżu: pieniądze, tradycja zawodu, wielkość i marka firmy, w której jest wykonywany, oraz to, czy jest powiązany ze środowiskiem międzynarodowym. Poza tym wiele zawodów w dzisiejszych czasach dopiero buduje swój prestiż.

Jakie profesje ma pan na myśli?