Zanim na pokładzie „Odysei” pojawi się jej główny bohater, przysłuchujemy się inwokacjom do muz oraz niebiańskim szmerom Olimpu. Homer bowiem celowo chowa przed czytelnikami Odyseusza, dodatkowo miesza w swoich eposach porządki czasowe, odsłania karty sukcesywnie i bez pośpiechu. Pewne historie nawet zawiesza, by później do nich powrócić setki wersów dalej. Grecka opowieść nie tylko posiada piętnastozgłoskowy ład rytmiczny, ale i pozrywane ciągi sekwencyjne. I tak na przykład szczegóły fortelu z drewnianym koniem są częścią „Odysei”, a nie „Iliady”.