I choć proporcje wydają się przemawiać za pierwszą, to jednak druga wydaje się dla autora ważniejsza. Piotr Oczko zwięźle, acz intensywnie definiuje okoliczności, w jakich pisał książkę – są to sytuacje prywatne i, co więcej, graniczne. Trudno o tym nie myśleć w czasie lektury, tak jak i o równie prywatnych powodach, dla których Oczko tę książkę napisał.

„Suknia i sztalugi” to 15 szkiców, z których pięć publikowanych jest po raz pierwszy, pozostałe ukazały się wcześniej w krótszych wersjach w miesięczniku „Znak”. Przedstawił w nich kilkanaście artystek tworzących od XVI do XVIII wieku, „gdy świat wielkiej sztuki był światem mężczyzn”.