Dana White, szef Ultimate Fighting Championship (UFC) – zdecydowanie najważniejszej i największej organizacji w branży, przez lata zapewniał, że kobiet do ośmiokątnej klatki ograniczonej stalową siatką nie wpuści.

– Nie będzie chętnych na takie bitki – często powtarzał. Wtedy nadeszła Ronda Rousey, atrakcyjna i pyskata blondynka z Kalifornii, i wszystko się zmieniło. Podpisał z nią kontrakt w listopadzie 2012 roku, do dziś walczyła dla UFC sześć razy, łącznie niespełna 8 minut. Zarobiła za te walki 1,08 mln dolarów (wyliczono, że wychodzi trochę ponad 2264 dol. za sekundę).

Dodała bonusy, kontrakty reklamowe i filmowe. Dziś Dana White mówi: – Jest jak gwiazda rocka. Ma zabójczą moc i to wszystko dla nas. Mam tylko nadzieję, że znajdą się dla niej kolejne dobre rywalki. Kocham Rondę, naprawdę kocham.

Być jak Ronda znaczy nie udawać słodkiej panienki z dobrego domu, nawet jeśli okładki kolorowych magazynów tworzą zupełnie inny obraz.

Kiedyś Rousey miała planowo schudnąć parę kilogramów do filmu reklamowego, ale usłyszała z boku opinię, że jest i będzie zbyt masywna. Reakcja była prosta – celowo przyszła na zdjęcia cięższa o parę kilogramów niż zwykle. Zacytować dosłownie tę opowieść trudno, można tylko sam koniec. – Przysięgłam Bogu, że jeśli jeszcze raz ktoś nazwie mnie grubą, to zatłukę... – rzekła.