Zostałam niedawno zaproszona do jednej z klas licealnych, gdzie chodzi dziecko moich znajomych. Niedługo już zresztą, bo zamierzają je przenieść do szkoły „mniej PiS-owskiej, bo nad tą wisi duch ministra Czarnka”. Miałam opowiadać o zawodzie aktora, więc poszłam, nie mając pojęcia, że to raczej ja mam słuchać, a będą to recytacje wierszy Adama Mickiewicza przygotowane przez młodzież i bardzo już niemłodego polonistę.