Najpierw kanon sowieckiej literatury młodzieżowej: „Timur i jego drużyna" Gajdara oraz inne propagandowe powieści formacyjne dla pionierów i junaków. Potem jednak szok, bo chłopiec, czytając „Przygody Tomka Sawyera", odkrywa inny świat. Kolejne strony książki Marka Twaina „nie potwierdzały wielkich nieszczęść, jakie spadają na ludzi w kapitalizmie". Po Twainie był Jack London i Aleksander Dumas, którzy utwierdzili siedmiolatka w przekonaniu, że burżuazyjna literatura nie jest taka najgorsza.