Szymanowski już za życia martwił się o swój wizerunek i że jego biografia stanie się własnością publiczną. Niewiele rzeczy przerażało go tak jak krytyczna ocena własnego zachowania, wyglądu czy twórczości. Książka Gwizdalanki jednoznacznie potwierdza obawy artysty i prezentuje skomplikowany, pełen sprzeczności portret.

„Szymanowski mógł się do szaleństwa podobać" – uważała pisarka Irena Krzywicka. Oddziaływał na ludzi z siłą wręcz magnetyczną, posiadał nieprawdopodobny urok, który pozwalał mu przez całe życie uwodzić otoczenie. Młodsza siostra Zofia pisała o nim w listach, że „nasza cała rodzina nie jest godna zawiązać Ci rzemyka u nóg". Nawet służba za nim przepadała i wybaczała największy bałagan.