Dlatego rozwiązaniem powinno być dopuszczenie do stanowisk i urzędów ludzi młodych, wychowanych już w wolnej Polsce, nieskażonych kombatanctwem, śmiało patrzących w przyszłość, otwartych na nowe wyzwania, świat, Europę i Bóg wie co jeszcze.

Otóż ta wiara w przewagę młodości zdaje się nie dotyczyć historyków, a już z pewnością historyków IPN. W ich przypadku młody wiek staje się zarzutem, nieusuwalną niemal skazą. Ileż to razy, choćby pisząc o twórczości Sławomira Cenckiewicza czy Piotra Gontarczyka, pisano o „młodych historykach IPN”, „młodych wilkach”, „młodych hunwejbinach”. Młodych, czyli niedoświadczonych, niepoważnych, pozbawionych głębszego, opartego na gruntownej znajomości ludzi i ich spraw wejrzenia. O nieopierzonych młokosach, którzy miast terminować posłusznie u mistrzów, ośmielają się sami zabierać głos, mądrzyć się i szarogęsić, radykalizować ponad miarę.