Jolanta T. była zatrudniona w jednym z urzędów wojewódzkich na stanowisku starszego inspektora. W kwietniu 2006 r., dostała wypowiedzenie ze skutkiem od 31 lipca 2006 r. Uzasadnieniem był program rządowy „Tanie i sprawne państwo”, który zakładał zwolnienie 6 tys. urzędników i oszczędności 250 milionów złotych. Na tej podstawie wojewoda polecił zmniejszenie zatrudnienia w urzędzie o 5 proc. i zalecił, by w pierwszej kolejności rozwiązywać umowy z osobami deklarującymi chęć przejścia na emeryturę.
Pracownica wystąpiła przeciwko urzędowi z pozwem do sądu pracy, żądając odszkodowania za niezgodne z prawem zwolnienie. Działania podjęte przez urząd nie mogły być traktowane jako reorganizacja urzędu w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, nie było więc podstawy do zwolnień urzędników mianowanych.
Sąd oddalił jej pozew. Ustalił bowiem, że nikt nie został zatrudniony na jej stanowisku, a jej obowiązki rozdzielono między innych pracowników. Uznał, że przyczyną jej zwolnienia była reorganizacja urzędu i redukcja zatrudnienia. Uprawnienie do wcześniejszej emerytury stanowiło jedynie kryterium doboru pracowników do zwolnienia. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem powódki, że reorganizacja urzędu dokonuje się wyłącznie poprzez zmianę jego statutu czy zmianę regulaminu organizacyjnego, wprowadzającą podział lub połączenie istniejących wydziałów. Sąd powołał się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z 17 września 1999 r., sygn. II SA 1245/99 oraz Sądu Najwyższego z 20 października 1998 r., sygn. I PKN 393/98. Sąd Okręgowy po apelacji powódki podtrzymał to rozstrzygnięcie.
Jolanta T. skierowała skargę kasacyjną, powołując się na błędną wykładnię art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Wskazała na potrzebę wykładni zwrotu „reorganizacja urzędu”. Zgodnie z orzecznictwem NSA przez reorganizację w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych należy rozumieć zmianę struktury urzędu dokonaną w takim samym trybie jak przy jej ustalaniu, w stosownym trybie legislacyjnym (wyrok NSA z 20 stycznia 1994 r. II S.A. 2348/93).
Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym 14 stycznia 2008 r. (sygn. II PK 107/07)
