Fiskus musi ocenić, czy dać ulgę czy wyegzekwować podatek

[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 3 lutego 2010 r., (I SA/Gl 122/09).[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Podatnicy zwrócili się do naczelnika urzędu skarbowego o udzielenie pomocy de minimis w formie rozłożenia na 48 rat zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że zaległości będą spłacane z dochodów wygenerowanych przez spółkę jawną, której podatnik jest udziałowcem.

Podkreślili, że dotychczas wszystkie zobowiązania podatkowe wobec Skarbu Państwa odprowadzano terminowo, a obecne trudności mają charakter przejściowy. Wskazali, że udzielenie ulg umożliwi uzyskanie kredytu na spłatę zaległych zobowiązań, utrzyma stabilność finansową spółki, a także pozwoli zachować istniejące miejsca pracy.

Naczelnik odmówił jednak rozłożenia zaległości na raty. Stwierdził, że przedstawione okoliczności nie noszą cech czynników nadzwyczajnych i nie stanowią podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Nie pomogło odwołanie do izby skarbowej. Sprawa trafiła do sądu.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA stwierdził, że skarga jest uzasadniona.

Rozłożenie na raty zaległości podatkowej, stanowiąc wyłom od zasady terminowego płacenia podatków, tylko pozornie stawia w korzystniejszej sytuacji podatników korzystających z takiego zwolnienia w stosunku do tych, którzy podatek są obowiązani płacić w terminie, zważywszy na konieczność zaistnienia przesłanek zwolnienia.

Rozłożenie na raty zobowiązania podatkowego nie stanowi przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez niestosowanie zasady (egzekwowania podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika (np. jego pracowników).

Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia.

W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki „interesu publicznego” wiąże się z koniecznością ważenia relacji na dwóch płaszczyznach: jedną tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej.