[b]Orzekł tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 2 lutego 2010 r. (III SA/Lu 439/09). [/b]
J.S. na mocy decyzji starosty uzyskał status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Po uzyskaniu jednak informacji o przywróceniu go do pracy starosta zweryfikował tę decyzję. Orzekł o odmowie uznania go za bezrobotnego i przyznania mu prawa do zasiłku. Stwierdził, że J.S. przywrócono do pracy oraz zasądzono odszkodowanie tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Zdaniem starosty w dacie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy J.S. nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku.
Nie pomogło odwołanie do wojewody, który stwierdził, że w dacie rejestracji J.S. pozostawał w stosunku pracy, a zatem nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=161DB0BC15218767EC441C71A0D27460?id=269029]ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy[/link]. Zgodnie z tym przepisem osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej.
Wojewoda zauważył, że wypłaconego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy nie można traktować jako odszkodowania za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 kodeksu pracy. O odszkodowaniu można mówić tylko wtedy, gdy pracownik nie żądał przywrócenia do pracy.
Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje wówczas, gdy pracownik podjął pracę w wyniku przywrócenia. Taka zaś sytuacja miała miejsce w tej sprawie. W konsekwencji okres pozostawania bez pracy należy uznawać za okres zatrudnienia.
