Dokonywanie przez organy podatkowe ustaleń wbrew wyrokowi sprzeciwia się treści art. 365 § 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=906021C3C4F8A71B08066CD633B6506B?id=70930]kodeksu postępowania cywilnego[/link] i stanowi niedopuszczalną ingerencję w prawomocnie ustalony stan prawny. Tak stwierdził [b]WSA w Białymstoku w wyroku z 1 lutego 2010 r. (I SA/Bk 508/09)[/b].
Do urzędu skarbowego złożono deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, w której ujęto umowę pożyczki i obliczono należny z tego tytułu podatek. Następnie złożono wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych z uzasadnieniem, że powództwo o zwrot pożyczki zostało oddalone prawomocnym wyrokiem sądu apelacyjnego.
Organy obu instancji uznały, że prawomocny wyrok jest dowodem na to, że umowa pożyczki nie została zawarta. W ocenie sądu nie miało miejsca złożenie przez osoby wymienione w umowie jako pożyczkobiorcy oświadczeń woli oraz przekazanie pomiędzy stronami środków pieniężnych.
Rozstrzygający powstały na tym gruncie spór WSA rozpoczął od rozważenia motywów kierującego wniosek. Jego żądanie zostało w całości uwzględnione, a mimo to nie zgadza się z decyzjami organów podatkowych.
Kwestia istnienia lub nieistnienia umowy pożyczki była kluczowym zagadnieniem w tej sprawie. Skarżący nie zauważa jednak, że została ona już prawomocnie rozstrzygnięta w postępowaniu przeprowadzonym przed sądami powszechnymi. Z wyroku wynika, że w rzeczywistości nie doszło do zawarcia umowy pożyczki. Uznano, że roszczenie powoda w tym zakresie nie było zasadne.
