[b]Naczelny Sąd Administracyjny w siedmioosobowym składzie podjął uchwałę korzystną dla podatników dokonujących WDT (sygn. I FPS 1/10)[/b].
Sprawa dotyczyła rozstrzygnięcia, jakie dowody można powoływać na potwierdzenie wywozu towarów z Polski do innego kraju UE, by zastosować preferencyjnej stawki 0 proc.
Taka wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów nie jest opodatkowana w kraju, a jednocześnie daje przedsiębiorcy prawo do pomniejszenia podatku należnego o naliczony. VAT jest pobierany od nabywcy w państwie, w którym następuje konsumpcja.
Możliwość zastosowania stawki zerowej zależy jednak od udowodnienia, że faktycznie dostarczono towar do odbiorcy z innego kraju UE. Zgodnie z art. 42 ust. 3 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=172827]ustawy o VAT (DzU nr 54, poz. 535 ze zm.)[/link] [b]dowodami są: kopia faktury oraz specyfikacja poszczególnych sztuk towaru, a jeżeli transport jest zlecony, także dokumenty otrzymane od przewoźnika lub spedytora (w praktyce list przewozowy CMR)[/b]. Jeśli dokumenty te łącznie nie potwierdzają dostawy, mogą być na podstawie ust. 11 powołanego artykułu uzupełnione.
Niejasność przepisów może sugerować, że uzupełnienie jest dopuszczalne tylko w przypadku posiadania wszystkich trzech dokumentów, gdy ich treść jest niejednoznaczna. Nie można natomiast powoływać się na inne dowody, gdy np. przewoźnik w ogóle nie dostarczył eksporterowi listu przewozowego.
