Trudno się temu jednak dziwić, bo choć porozumienie dostarcza Grecji kroplówkę w postaci dodatkowych funduszy, nie zmienia fundamentalnych wyzwań, przed którymi stanął kraj.
Przede wszystkim osiągnięte porozumienie oznacza tylko tyle, że Grecja może otrzymać pomoc, o ile spełni określone warunki. Wciąż jednak można mieć duże wątpliwości, czy rzeczywiście wystarczy jej determinacji, aby sprostać tym wymaganiom. Nie można bowiem zapominać, że wprowadzane w życie cięcia sprawią, że przez kolejne dwa lata Grecja będzie zmagać się z poważną recesją, wysokim bezrobociem i spadkiem płac realnych.
Dlatego z czasem zachęta do tego, aby porzucić wcześniejsze ustalenia i po prostu przestać spłacać długi, będzie rosła. Tym bardziej że w kwietniu w Grecji odbędą się kolejne wybory parlamentarne, które mogą dać wiodącym partiom mniejszą liczbę mandatów, niż się powszechnie sądzi, a wówczas będzie jeszcze łatwiej wycofać się z dopiero przyjętych zobowiązań.
Najważniejszy powód, dla którego nie należy dać się ponieść optymizmowi, ma jednak bardziej namacalny charakter i jest oparty na prostej arytmetyce. Otóż choć najnowsze ustalenia – oczywiście o ile zostaną wprowadzone w życie – mogą sprowadzić dług publiczny do poziomu 120 procent produktu krajowego brutto w ciągu ośmiu lat, to taka prognoza wydaje się wyjątkowo wrażliwa na przyjęte założenia. Podobno poufny (choć powszechnie dostępny w Internecie) raport Międzynarodowego Funduszu Walutowego stwierdza, że gdyby ów produkt krajowy brutto rósł o zaledwie jeden punkt procentowy wolniej, niż założono, dług sięgnąłby ponad 140 procent PKB. Innymi słowy, przy odrobinie niesprzyjających wiatrów cały wysiłek i tak poszedłby na marne, a Grecja zatoczyłaby koło i skończyła niemal w punkcie wyjścia.
Problem polega właśnie na tym, że Grecja na sprzyjające wiatry ostatnio nie mogła liczyć.
