Ale działacze związkowi się przeliczyli. Nie dostali swoich pięciu minut. I postanowili coś z tym zrobić. Miesiąc temu miał być masowy marsz na Warszawę - skończyło się pokazem palonych opon przez 300 zawodowych aktywistów.
Zajęcie biura poselskiego Donalda Tuska jest dla związkowców bezpieczniejsze niż uliczny marsz czy rozmowy z pracodawcami. Nie potrzeba argumentów, nie trzeba się bać o frekwencję, a kamery gwarantowane. Jednego jednak szef Sierpnia ‘80 Bogusław Ziętek nie rozumie - tego, jak bardzo pomaga w ten sposób premierowi.
Rząd krytykowany za brak reform, za gołosłowie w sprawach prywatyzacji, naprawy służby zdrowia, pomocy w spłacie kredytów mieszkaniowych, KRUS czy - ostatnio - mapy drogowej wchodzenia do ERM2, teraz ma kolejną wymówkę - strach przed szalejącym populizmem.
Żaden polski premier po dwóch latach rządów nie cieszył się takim zaufaniem jak Tusk. I pewnie nikt, oprócz Tadeusza Mazowieckiego, nie miał takiej szansy na przeprowadzenie autentycznych reform. Polacy wytrwali w swoim poparciu, a premier Tusk, na nasze nieszczęście, w swoim gołosłowiu.
Lista zakładów, z których pochodzą protestujący, jest jakby złośliwie przepisana z rządowej listy niedoszłych planów prywatyzacyjnych. Energetyka, kolej, służba zdrowia, stocznie, transport publiczny. To naturalna pożywka dla skrajnie roszczeniowych grup związkowo-politycznych.
