, tłumacząc to opóźnieniami we wdrożeniu unijnej dyrektywy. Procedowano nad nim praktycznie bez dyskusji. Chociaż w środowisku internautów protestowano coraz głośniej, to ani jeden poseł nie zagłosował przeciwko.
Tymczasem wbrew zapewnieniom Ministerstwa Kultury proponowane przepisy ograniczały wolność w sieci.
Chociaż rzeczywiście nie dotknęłyby prywatnych użytkowników, to już każdy przedsiębiorca, nie tylko z branży filmowej, musiał się liczyć z tym, że strona, na której umieszcza np. wideorelacje z targów, zostanie uznana za świadczenie „audiowizualnej usługi medialnej na żądanie".
Podobne zamieszanie legislacyjne miało miejsce przed rokiem, kiedy rząd chciał przy okazji zmian w ustawie hazardowej stworzyć rejestr stron i usług niedozwolonych. Miał on pozwolić na blokowanie np. internetowych salonów gier. Po spektakularnym spotkaniu z internautami premier zdecydował się zrezygnować z tego pomysłu. Jego kancelaria ogłosiła zaś, że zamierza zmienić sposób tworzenia przepisów, przynajmniej tych, które wiążą się z Internetem. Zapowiedziała wówczas stworzenie specjalnej platformy komunikacyjnej. Rząd miał na niej umieszczać swe projekty, a zainteresowani mogliby zgłaszać ewentualne zastrzeżenia czy propozycje innych rozwiązań.
Niestety skończyło się jedynie na czczych obietnicach. Minął rok, nie ma platformy, która umożliwiałaby konsultowanie projektów, te zaś nadal powstają w zaciszu gabinetów. I tak do kolejnej ustawy, która wywoła falę protestów. Jeśli będą wystarczająco donośne, to być może po raz kolejny uda się usunąć niebezpieczne przepisy.
