Stylu Wesa Andersona nie da się pomylić z niczym innym. Pierwsza scena „Fenickiego układu”? Samolot. Na pierwszym planie multimilioner Zsa-Zsa Korda, z obowiązkowym wąsikiem. Nagle wybuch. Faceta z tyłu wysysa z samolotu. Oczywiście w kawałkach. Multimioner z podbitym okiem ląduje w potężnej dziurze w ziemi. W mediach pojawiają się informacje o jego śmierci, ale on przeżywa. Ma jeszcze do załatwienia kilka spraw, także rodzinnych. Jest w końcu ojcem dziewięciu synów i córki, która wydaje mu się najrozsądniejsza, ale postanowiła zostać zakonnicą.
Anderson to chodząca fantazja. Jego wyobraźnia porównywana jest do fantazji wielkiego dziecka. Od wielu lat w kolejnych filmach – począwszy od „Trzech facetów z Teksasu” i „Rashomore’a” aż do ostatnich, m.in. „Kuriera francuskiego z Liberty” czy „Asteroid City” tworzy całe światy, zaludnione niezwykłymi, wyrazistymi postaciami.
Wyobraźnia dziecka
– Od ósmego roku życia, gdy od ojca dostałem pierwszą, 8-milimetrową kamerę, robię filmy bardzo spontanicznie – mówi Anderson. – Nie zastanawiam się, czy ktoś moją wyobraźnię zaakceptuje. Ale w końcu nie jestem jakimś dziwolągiem nie potrafiącym wciągnąć nikogo do własnego świata. A zresztą, proszę mi wierzyć lub nie, ale ja staram się być wierny realiom. Nawet swoim aktorom mówię: „Graj tak, żebyś był prawdziwy”.
I chyba w jednym trzeba Andersonowi przyznać rację: choć jego filmy zawsze były zwariowane i przerysowane, to przecież przeglądała się w nich rzeczywistość.
W „Fenickim układzie” Benicio del Toro jako Zsa-Zsa Korda pilnuje rodzinnych interesów, a po niekorzystnych decyzjach rządu, renegocjuje umowy z partnerami namawiając ich na niższy procent w zyskach. Dobrze mu partneruje Mia Threapleton, prywatnie córka Kate Winslet. I jak to u Andersona – na ekranie pojawia się cała plejada gwiazd. W drobnych epizodach występują m.in. Tom Hanks, Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg, Scarlett Johansson, Benedict Cumberbatch. Wszystkich trudno wymienić.
Czytaj więcej
Reżyser filmu o Julianie Assange'u, Eugene Jarecki został podczas festiwalu w Cannes uhonorowany pierwszą w historii nagrodą Golden Globe Prize for...
Czas dorosnąć
Trzeba przyznać, że aktorzy robią co mogą, żeby przyciągnąć uwagę widzów, ale – umówmy się – po kilku dekadach styl Andersona nie jest już nowością i po prostu nuży. Nie jestem też pewna czy ten totalny wygłup może przyciągnąć młodych kinomanów, zwłaszcza, że po drodze z „Fenickiego układu” uciekło sporo dawnego wyrafinowania, a nowego spojrzenia na zmieniający świat się w tym filmie nie czuje.
Wes Anderson kilka dni temu skończył 56 lat. Ale duże dziecko kina wyraźnie nie chce dorosnąć.
