Nowojorska artystka o irańskich korzeniach

Inteligentna i wykształcona Munis próbuje się wyrwać spod kurateli konserwatywnego starszego brata. Jej przyjaciółka Faezech jest uległa i posłuszna, ale to ona przeżyje największą tragedię, zgwałcona i upokorzona przez grupę pijanych mężczyzn. Wszystkie te kobiety spotkają się w ogrodzie za miastem, który stanie się dla nich przystanią, symbolicznym miejscem leczenia ran i ucieczki od świata.

"Kobiety bez mężczyzn" powstały na podstawie książki Shahrnoush Parsipour, zakazanej w Iranie natychmiast po publikacji. Neshat, niewpuszczona do Teheranu, kręciła film w Casablance. Jej reżyserski debiut ma dla władz Iranu charakter polityczny, bo sytuacja kobiet staje się papierkiem lakmusowym islamskiej demokracji.

– Rok 53, 79, niedawny czerwiec... Wszystko jedno, czy chodzi o szacha, czy Mahmuda Ahmadineżada, stale musimy walczyć o swoje prawa, niezależność i wolność – przyznaje Neshat.

Film, choć niełatwy w odbiorze, jest ciekawy formalnie. Wypłowiałe, wykonane w sepii zdjęcia ulicznych protestów w Teheranie lat 50. kontrastują z intensywnymi barwami ogrodu. Klimat podkreśla pełna melancholii muzyka Ryuichi Sakamoto. Ta opowieść o walce kobiet o prawo do bycia sobą nie ma nic z kina rewolucyjnego. Jest pełna magicznego realizmu i poezji. I może na tym polega jej siła.