Europejski miliarder - Bernard Arnault

We­dług ma­ga­zy­nu „For­bes" jest już czwar­tym naj­bo­gat­szym czło­wie­kiem świa­ta i li­de­rem w Eu­ro­pie, z ma­jąt­kiem wy­ce­nia­nym na 41 mld dol. Kon­tro­lu­je kon­cern LVMH sku­pia­ją­cy luk­su­so­we mar­ki odzie­ży, ko­sme­ty­ków czy al­ko­ho­li. Jest tak­że wła­ści­cie­lem do­mu mo­dy Dior i wciąż po­sze­rza swo­je im­pe­rium.

W tym ro­ku za 4,3 mld eu­ro prze­jął kon­tro­lę nad wło­ską mar­ką Bul­ga­ri zna­ną z luk­su­so­wej bi­żu­te­rii oraz ak­ce­so­riów. Sku­pił już też ok. 20 proc. ak­cji fran­cu­skiej gru­py Her­mes. Co praw­da ro­dzi­na za­po­wia­da ostrą wal­kę o za­cho­wa­nie kon­tro­li nad fir­mą, ale Ar­nault już wcze­śniej w po­dob­nych oko­licz­no­ściach prze­jął Lo­uisa Vu­it­tona. Dzi­siaj mar­ka ta jest per­łą w ko­ro­nie je­go im­pe­rium.

Internetowy gigant - Jeff Bezos

Głów­ny udzia­ło­wiec spół­ki Ama­zon, naj­więk­sze­go sprze­daw­cy in­ter­ne­to­we­go na świe­cie, wciąż za­ska­ku­je ry­nek no­wy­mi po­my­sła­mi. Fir­mę za­czął bu­do­wać od pod­staw w 1994 r. Dzi­siaj w Ama­zo­nie, któ­ry za­czął ja­ko in­ter­ne­to­wa księ­gar­nia, moż­na ku­pić nie­mal wszyst­ko, z żyw­no­ścią włącz­nie.

Bez­os nie po­prze­stał na sprze­da­ży, chciał też wytwarzać. Pierw­szym wła­snym pro­duk­tem był Kin­dle, czy­li czyt­nik ksią­żek w wer­sji elek­tro­nicz­nej, któ­ry oka­zał się ogrom­nym suk­ce­sem. W tym ro­ku na ry­nek tra­fił ta­blet Kin­dle Fi­re. We­dług sza­cun­ków w 2011 r. ku­pi go 5 mln osób. Więk­sza jest tylko sprze­daż iPada kon­cer­nu Ap­ple, a no­wi­cjusz po­ko­na Sam­sun­ga. Ma­ją­tek Bez­osa wy­ce­nia­ny jest na 19,1 mld dol.

Pogromca iPhone'a - Gee Sung- -Choi

Dy­rek­tor za­rzą­dza­ją­cy ko­re­ań­skie­go kon­cer­nu rok na pew­no za­li­czy do uda­nych. Choć nie­wie­le osób w to wie­rzy­ło, w trze­cim kwar­ta­le fir­mie uda­ło się sprze­dać 27,8 mln smart­fo­nów, co da­ło jej po­zy­cję li­de­ra świa­to­we­go ryn­ku (na dru­gie miej­sce spadł Ap­ple).

To nie pierw­szy suk­ces Gee Sung­-Choi, któ­ry w Sam­sun­gu pra­cu­je od 1977 r. (kie­ru­je nim od 2009 r.). To on wy­pro­wa­dził fir­mę na po­zy­cję li­de­ra w sprze­da­ży te­le­wi­zo­rów (wraz z tak­że ko­re­ań­skim LG), zmu­sza­jąc do ostrej wal­ki o ry­nek ja­poń­skich po­ten­ta­tów: So­ny, Pa­na­so­nic czy Sharp. W tym ro­ku ogło­sił też am­bit­ny plan roz­wo­ju, zgod­nie z któ­rym Sam­sung ma do 2020 r. zwięk­szyć przy­cho­dy do 400 mld dol. z obec­nych po­nad 100 mld dol.

Dama finansów - Christine Lagarde Szefowa MFW została uznana przez „Financial Times" za najbardziej wpływową kobietę świata

Jej kan­dy­da­tu­ra nie bu­dzi­ła wła­ści­wie żad­nych kon­tro­wer­sji. Fran­cuz­ka, mó­wią­ca bez ak­cen­tu po an­giel­sku, na gło­wę bi­je wszyst­kie mi­liar­der­ki, ak­tor­ki i sze­fo­we świa­to­wych kon­cer­nów. Je­śli wszyst­ko pój­dzie zgod­nie z usta­le­nia­mi kra­jów człon­kow­skich Mię­dzy­na­ro­do­we­go Fun­du­szu Wa­lu­to­we­go, bę­dzie mia­ła wkrót­ce bi­lion do­la­rów do wy­da­nia na ra­tu­nek po­grą­żo­nych w kry­zy­sie kra­jów i jak nikt in­ny bę­dzie mia­ła wpływ na ich przy­szłość. – Za­wsze po­dej­mu­ję de­cy­zje po kon­sul­ta­cji z ze­spo­łem – za­strze­ga się Chri­sti­ne La­gar­de. Na­tu­ral­nie, ty­le że ze­spół do­sko­na­le wie, że to ona ma ostat­nie sło­wo. Sta­no­wi­sko sze­fa Fun­du­szu ob­ję­ła 1 lip­ca 2011 ro­ku, a w ry­wa­li­za­cji o po­sa­dę pre­ze­sa MFW po­ko­na­ła pre­ze­sa ban­ku cen­tral­ne­go Mek­sy­ku Agu­sti­na Car­sten­sa, Tre­vo­ra Ma­nu­ela, by­łe­go mi­ni­stra fi­nan­sów Re­pu­bli­ki Po­łu­dnio­wej Afry­ki, oraz Gri­go­ri­ja Mar­czen­kę, pre­ze­sa ban­ku cen­tral­ne­go Ka­zach­sta­nu.

Chri­sti­ne La­gar­de szyb­ko uda­ło się zy­skać sza­cu­nek w zdo­mi­no­wa­nym przez męż­czyzn świe­cie fi­nan­sów. – Gdzie­kol­wiek się po­ja­wi, jest słu­cha­na, a każ­da jej de­cy­zja ma na­tych­mia­sto­wy wpływ na oto­cze­nie – chwa­li ko­le­żan­kę z sio­strza­nej in­sty­tu­cji pre­zes Ban­ku Świa­to­we­go Ro­bert Zo­el­lick.

Zda­niem bry­tyj­skie­go mi­ni­stra fi­nan­sów Geo­r­ge'a Osbor­ne'a to wła­śnie La­gar­de jest naj­lep­szym z do­tych­cza­so­wych sze­fów MFW. Sekre­tarz skar­bu USA Ti­mo­thy Ge­ith­ner też nie mo­że się na­chwa­lić jej kom­pe­ten­cji.

Na tym krysz­ta­ło­wym wi­ze­run­ku jest jed­nak ska­za. Prze­ciw­ko pa­ni La­gar­de to­czy się po­stę­po­wa­nie (ja­ko mi­ni­ster fi­nan­sów zde­cy­do­wa­ła o wy­pła­cie 200 mln eu­ro Ber­nar­do­wi Ta­pie, po­szko­do­wa­ne­mu przez ad­mi­ni­stra­cję). Mo­że nie by­ło­by tych za­rzu­tów, gdy­by de­cy­zji nie pod­ję­ła w wy­jąt­ko­wym po­śpie­chu, a Ta­pie nie był przy­ja­cie­lem pre­zy­den­ta.