fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

W sądzie i urzędzie

Postanowienie jak decyzja

www.sxc.hu
Omyłkowe nazwanie decyzji postanowieniem nie stanowi rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności – wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie, którym umorzył wszczęte na wniosek inwestorów postępowanie, w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych szklarni. Wyraził pogląd, że postanowienie dotyczące wstrzymania robót, o którym mowa w ustawie Prawo budowlane, nie podlega zaskarżeniu, dlatego też do tego rodzaju postanowień nie stosuje się również przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia inwestorów również wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie niższej instancji. W uzasadnieniu podzielił pogląd wojewódzkiego Inspektora. Dodał, że do tego rodzaju postanowień nie stosuje się przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności, gdyż wynika to z treści artykułu 126 k.p.a. Zatem skoro na postanowienie wydane na podstawie Prawa budowlanego nie służy zażalenie, to tym samym nie stosuje się do takich postanowień również artykułu 156 k.p.a. Inspektor podkreślił, że jeśli postępowanie w sprawie zostało już wszczęte, należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Inwestorzy złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnieśli w niej niezasadność wydania spornego postanowienia, opartego na przepisach Prawa budowlanego. Wskazywali, że zrealizowana przez nich szklarnia nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a wystarczające było jedynie zgłoszenie. Z tego też powodu organ nadzorczy powinien wszcząć postępowanie, zmierzające do wyeliminowania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z obrotu prawnego.

WSA uwzględnił skargę i stwierdził nieważność obu postanowień. Uznał, iż doszło do istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Jego zdaniem, ustawodawca przyjął jako zasadę zakończenie postępowania administracyjnego w formie decyzji. Postanowienie nie rozstrzyga bowiem w żadnym zakresie o istocie sprawy i nie załatwia sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania. Nie określa też praw i obowiązków stron postępowania, w sferze prawa materialnego.

Sąd stwierdził, że postanowienia obu instancji rażąco naruszały k.p.a., gdyż wydanie rozstrzygnięcia w niewłaściwej formie pociągało za sobą nie tylko daleko idące konsekwencje w odniesieniu do postępowań odwoławczych, ale przede wszystkim rodziło nieodwracalne skutki w zakresie ewentualnych postępowań nadzwyczajnych. Stwierdzenie nieważności decyzji także oznacza, iż weryfikowana decyzja dotknięta jest ciężką wadliwością od chwili jej wydania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze wyraził pogląd, iż wydanie postanowienia w sprawie nie stanowiło rażącego naruszenia prawa i nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

NSA17 lutego 2015 roku pogląd ten podzielił i uchylił wyrok warszawskiego sądu. Stwierdził, iż wydane w niniejszej sprawie akty administracyjne są niewątpliwie decyzjami. Zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzje, co jest niekwestionowane w sprawie, tyle tylko, że zostały mylnie nazwane postanowieniami. Zdaniem sądu, omyłkowe określenie formy działania organu zarówno przez postanowienie wydane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa mogącego skutkować stwierdzeniem nieważności.

NSA wyjaśnił, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż to nie forma, lecz treść merytoryczna decyduje o tym, z jakim rodzajem aktu administracyjnego mamy do czynienia w konkretnej sprawie. Zatem wydanie w sprawie postanowienia, które mylnie nazwano decyzją, nie powoduje, że mamy do czynienia z decyzją. Analogicznie będzie w przypadku decyzji. Nadanie mylnej nazwy postanowienia nie zmienia jej charakteru prawnego i nie odbiera przymiotu aktu załatwiającego sprawę co do istoty (II OSK 1708/13).

Wyrok jest prawomocny.

Źródło: rp.pl
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA