A poprzednie? To już zależy od tego, kto zabrał się za produkcję. Nasz Clemens Busch odziedziczył winnicę w latach 80. i ostro zabrał się do pracy. Dziś ma 16 hektarów na najlepszych mozelskich działkach, które uprawia w zgodzie z naturą. Nie jest to łatwe, lecz to tylko jeden z powodów, dla których za najlepsze wina Clemensa trzeba zapłacić w okolicach dwustu złotych. Tu dodajmy, że to wciąż śmiesznie mało, bo mówimy o jednych z najlepszych win świata. Ale teraz przyjrzyjmy się tej winnicy – oto bardzo strome, skaliste wzgórze, urwisko niemal, kończące się na rzece. Gdyby nawet Busch chciał, to nie mógłby używać tu maszyn, wszystko trzeba robić ręcznie, co jest upiornie trudne i kosztowne. Najlepsze z działek to po prostu skalne terasy, półki, na których krzewy trzymają się skały wyłącznie dzięki sile setek lat modlitw pobożnych mnichów.
Jak to się prezentuje w butelce? Arystokratycznie i subtelnie. Zwykło się uważać, że mozelskie rieslingi są delikatniejsze, lżejsze od bardziej ekspresyjnych kuzynów znad Renu. U Clemensa Buscha ekspresji nie brakuje, ale wystarczy sięgnąć po genialny Falkenlay 2016, by przekonać się jak wspaniale ułożone, kwieciste jest to wino. Mówicie, że 2017 był trudnym rokiem? Nie dla Buscha. Fahrlay 2017 jest grejpfrutowo-gruszkową bombą w najlepszym, arystokratycznym wydaniu. Chirurgiczna precyzja połączona z uwodzicielską lukrecją? Doskonałość. I pora na mojego faworyta, Fahrlay Terrassen 2018. Cytrusy w bitej śmietanie? Tak, ale przede wszystkim wszystkie minerały świata, które cudownie rozwiną się w ciągu najbliższych dwudziestu lat. Arcydzieło światowej geologii, doświadczenie mistyczne.