Rzeczpospolita: Jak Pan reaguje na informacje, które podał dziennik „Fakt”? Czy to było zaskoczenie?

Paweł Deresz: Jest to przerażająca wiadomość, ale przede wszystkim dla tych, którzy nie byli w Moskwie i w Smoleńsku, którzy nie widzieli poćwiartowanych ofiar, którzy nie brali udziału w czasie identyfikacji zwłok.

Oczekuje Pan przeprosin ze strony ówczesnych władz?

Oczekuje przede wszystkim przeprosin  ze strony polskiej prokuratury, która moim zdaniem zaniedbała swoje obowiązki, bo mogła dopilnować i być obecna w trakcie każdej identyfikacji zwłok. A jeśli prokuratorzy nie zdążyli tego zrobić tego w Moskwie, to mogli identyfikować ciała w Warszawie, już po ich przewiezieniu. Niestety ówczesna prokuratura tego nie dopilnowała, stąd te wielkie pomyłki. Gdyby identyfikowano zwłoki i stwierdzono bałagan wówczas, to nie mielibyśmy teraz żadnych problemów.

Od polityków nie oczekuje pan przeprosin? Np. ze strony Ewy Kopacz?

Nie wydaje mi się, aby politycy byli bezpośrednio związani z identyfikacją zwłok. Zarzucanie im teraz niedopatrzeń jest moim zdaniem niepotrzebne.

Czyli nie uważa Pan, aby ekshumacje były potrzebne? Wczoraj minister Sikorski zmienił zdanie i tak właśnie stwierdził.

Ja od początku jestem przeciwnikiem ekshumacji, tym bardziej że po otrzymaniu wszelkich wyjaśnień od prokuratury,  ich celem nie było stwierdzenie błędów popełnionych w trakcie składania zwłok do trumien, ale przede wszystkim poszukiwanie dowodów na to, że w Smoleńsku nastąpił zamach, że był wybuch.

Jak rozumiem informacje „Faktu” nie wpłynęły na zmianę zdania?

Ja zdania nie zmieniam, moje zażalenie na decyzję prokuratury rozpatruje Sąd Najwyższy. Mam nadzieję, że się przychyli do moich uwag, moich spostrzeżeń i że ekshumacja mojej żony nie nastąpi. Jeśli chodzi generalnie o ekshumacje, to nie mam nic przeciwko tym ekshumacjom, jeśli życzą sobie tego rodziny.

A jak odnosi się Pan do słów Sławomira Neumanna, że gdyby ofiary katastrofy smoleńskiej zostały pochowane we wspólnym grobie, to nie byłoby podziału na dwie Polski?