W sytuacji, gdy nikt nie zdobył bezwzględnej większości, pierwszeństwo w tworzeniu rządu ma ten, kto odpowiada za kraj, czyli obecny premier. Konserwatyści zdobyli co prawda najwięcej głosów, ale nie mają większości. To sygnał, że społeczeństwo nie udzieliło im pełnego poparcia. Brown się jednak wycofał, bo wie, że trzymanie się kurczowo władzy zostałoby źle przyjęte. Przygotowuje grunt pod negocjacje z liberałami. Liczy, że torysom i liberałom się nie uda, a wtedy Nick Clegg zgodzi się rozmawiać z jego partią. Oba ugrupowania walczyły w tych samych okręgach i bardzo ostro się atakowały. Clegg wykluczał sojusz z Brownem. Jeśli dojdzie do negocjacji, ceną będzie z pewnością głowa lidera Partii Pracy. Ale nawet gdyby powstała taka koalicja, to i tak nie uzyska większości i będzie zmuszona polegać na poparciu mniejszych partii. A to utrudni sprawne wyprowadzenie kraju z kryzysu.

[b]Partie są wyczerpane kampanią, ich finanse wyglądają równie źle jak finanse publiczne. Skąd wezmą środki na kolejne wybory?[/b]

To będzie rzeczywiście spory problem. W najtrudniejszej sytuacji są laburzyści, którzy prócz kolejnej kampanii będą musieli zorganizować wybory nowego przywódcy. Torysi mieli zawsze bogatszych sponsorów, więc będzie się im łatwiej przygotować do kolejnej kampanii i walczyć o zdecydowaną większość w parlamencie.

[b]Zaskoczyły pana wyniki, zwłaszcza słaby rezultat liberałów?[/b]

Fascynacja Nickiem Cleggiem, nazwana już cleggmanią, okazała się ulotnym zjawiskiem. Wyborcy wydawali się nim oczarowani, ale zwyciężyły zachowania plemienne. Od zawsze poruszali się między dwiema głównymi partiami i to na nie ostatecznie postanowili głosować. Clegg nie potrafił wykorzystać popularności, jaką mu dała debata, w której świetnie wypadł. Ale błędy popełnili też inni. Cameron, który pod koniec zeszłego roku miał 20-punktową przewagę nad laburzystami, zmarnował szansę. A Partia Pracy powinna była zmienić przywódcę. Brown nie jest politykiem, który byłby w stanie poprowadzić ich do zwycięstwa. [i]—rozmawiał Wojciech Lorenz[/i]