Jak postępować z niejasnym podaniem interesanta

Jednym z koniecznych elementów podania, zgodnie z art. 63 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, jest żądanie strony. Niestety zdarza się, że jego sens jest dla urzędnika nie do końca jasny (np. petent w sposób chaotyczny przedstawia treść żądania lub po prostu ma niewyraźny styl pisma) bądź też podejrzewa on lub nawet jest przekonany, że zgodnie z zamiarem autora zakres żądania albo nawet samo żądanie są zupełnie inne. Sytuacja taka nie daje jednak podstaw do swobodnej interpretacji jego treści. Dały temu wielokrotnie wyraz sądy administracyjne.

[srodtytul]Nieuzupełniony wniosek[/srodtytul]

Dla przykładu[b] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 24 stycznia 2008 r. (II SA/Gd 560/07) [/b]jednoznacznie stwierdził, że w razie jakichkolwiek wątpliwości co do żądania organ ma obowiązek zwrócić się do wnioskodawcy o jego sprecyzowanie. Obowiązek ten wynika także z art. 7 i 8 k.p.a. [b](patrz wyrok WSA w Warszawie z 13 czerwca 2006 r., VI SA/Wa 1040/05)[/b]. Postępowaniu takiemu towarzyszyć musi należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Niezachowanie wskazanego obowiązku stanowi naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia [b](patrz wyrok NSA w Warszawie z 26 lipca 2006 r., II OSK 1004/05)[/b]. Tym bardziej niedopuszczalne jest zmienianie przez organ żądania w sytuacji, gdy jest ono wyraźnie sprecyzowane [b](patrz wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2007 r., I SA/Wa 1300/07)[/b].

Warto też zwrócić uwagę na [b]wyrok NSA z 9 sierpnia 2006 r. (I OSK 1134/05)[/b]. W jego świetle obowiązek wezwania strony do sprecyzowania pisma nie występuje, gdy zawarte w nim żądanie na pierwszy rzut oka (bez pogłębionej analizy prawnej) nie zasługuje na uwzględnienie.

[srodtytul]Bez rozpatrzenia[/srodtytul]

W jakim trybie organ powinien wezwać wnoszącego do sprecyzowania żądania? W trybie art. 64 § 2 k.p.a., tj. wezwania do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Co istotne, jak stwierdził[b] WSA w Warszawie w wyroku z 28 października 2005 r. (IV SA/Wa 1435/05)[/b], wniosek pozostawia się bez rozpoznania nie tylko wówczas, gdy braki nie zostaną uzupełnione, ale i wówczas, gdy uzupełnienie ich nastąpiło, lecz niezgodnie z wymaganiami organu określonymi w wezwaniu.

[srodtytul]Postanowieniem czy decyzją[/srodtytul]

Jako ciekawostkę wskazać można dwa wyroki NSA w Warszawie w sposób odmienny określające formę pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W pierwszym, z [b]16 kwietnia 1986 r. (III SAB 14/85), NSA[/b] stwierdził, iż pozostawienie żądania strony bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie rozstrzyga wprawdzie sprawy co do jej istoty, lecz kończy postępowanie w danej instancji, a zatem zgodnie z nakazem zawartym w art. 104 k.p.a. czynność ta musi być podjęta w formie decyzji.

W innym [b]orzeczeniu, wydanym 15 kwietnia 1999 r. (I SA 1253/98)[/b], orzekł natomiast, że decyzja wydana przez organ z powołaniem się na art. 64 § 2 k.p.a. jest pozbawiona podstawy prawnej i podlega usunięciu z obrotu prawnego. Sąd powołał się przy tym na art. 104 § 1 k.p.a., w myśl którego decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie rozstrzyga zaś sprawy ani nie kończy jej w danej instancji.