Opłatę dodatkową w wysokości 369 zł rada miasta ustanowiła w uchwale zmieniającej dotychczasową. Taką kwotę należało zapłacić w ciągu pięciu dni od stwierdzenia postoju bez widocznego dowodu uiszczenia opłaty w postaci biletu z parkomatu lub stwierdzenia na podstawie takiego biletu przekroczenia czasu, na który został opłacony.
Ten punkt uchwały zakwestionował wojewoda śląski, stwierdzając rozstrzygnięciem nadzorczym jego nieważność. W ocenie wojewody jest on sprzeczny z przepisami konstytucji. Na ich podstawie oraz na mocy ustawy o gospodarce komunalnej rada miasta jest uprawniona wyłącznie do ustalania wysokości cen i opłat za korzystanie z miejskich obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, a nie do ustanawiania określonej wysokości opłaty dodatkowej.
Czytaj więcej
Nie można uzależniać prawa do tańszego abonamentu za miejsce w strefie płatnego parkowania od stałego zameldowania w tej strefie.
Rada miasta zaskarżyła rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Gliwicach. WSA ocenił jednak, że rozstrzygnięcie wojewody jest zgodne z prawem, i oddalił skargę. Sąd uznał, że chociaż nie ma podstaw do twierdzenia, iż uchwała narusza przepisy konstytucji, to podstawa prawna uregulowania aktem prawa miejscowego kwestii korzystania z parkingu znajduje się w ustawie o gospodarce komunalnej.
– Ta ustawa uprawnia samorządowe organy do ustalania wysokości opłat za korzystanie z miejskich obiektów użyteczności publicznej, do których należą m.in. parkingi. W tym przypadku nie mamy jednak do czynienia z ustaleniem „opłaty dodatkowej" za nieuiszczenie opłaty parkingowej, lecz z ustaleniem takiej opłaty za brak widocznego dowodu uiszczenia opłaty parkingowej w postaci opłaconego biletu z parkomatu lub stwierdzenia na podstawie takiego biletu przekroczenia czasu, na jaki został opłacony – uzasadniał wyrok WSA sędzia sprawozdawca Rafał Wolnik. – Takie określenie przedmiotu „opłaty dodatkowej" nie mieści się w uprawnieniach organu samorządowego, przyznanych przez ustawę o gospodarce komunalnej.
Wyrok jest nieprawomocny.
Sygnatura akt: II SA/Gl 1426/21
