Reklama

Once Teatru Derevo na Festiwalu Sztuki Mimu

Świetny spektakl „Once" Teatru Derevo, który wygrał festiwal w Edynburgu, pokazano w Warszawie - pisze Jan Bończa-Szabłowski.

Aktualizacja: 22.06.2014 19:32 Publikacja: 22.06.2014 19:18

Once Teatru Derevo na Festiwalu Sztuki Mimu

Once Teatru Derevo na Festiwalu Sztuki Mimu

Foto: Teatr Dramatyczny, Kasia Chmura-Cegiełkowska Kasia Chmura-Cegiełkowska

Teatr Derevo, jedna z najsłynniejszych awangardowych grup teatralnych, znów zachwyciła warszawską publiczność. Na wolskiej scenie Teatru Dramatycznego podczas Festiwalu Sztuki Mimu zaprezentowali spektakl „Once".

Zobacz galerię zdjęć

W tej wzruszającej opowieści o budzeniu się miłości czerpali garściami ze skarbnicy kultury europejskiej. Liryzm harmonijnie sąsiadował z groteską i humorem, a wszystko doprawione elementami horroru i czarnej magii. Derevo świetnie łączy różne teatralne tradycje: pantomimę, taniec współczesny, butoh, komedię dell' arte, klaunadę, performance, a nawet physical theatre i happening. Były odwołania do Bułhakowa, w warstwie plastycznej do malarstwa Chagalla, a także widoczne nawiązanie do awangardy rosyjskiej lat 30. XX w.

Uczucie, które obudziło się w parze głównych bohaterów, mimo że dodawało im skrzydeł, wciąż napotykało trudności i nieporozumienia. Niektóre tak groteskowe jak pijany Amor z połamanym łukiem, z którego nie był w stanie wypuścić strzały. Sporo namącił w tej opowieści diabeł, który tak jak u Bułhakowa zamiast Zła czynił Dobro i często okazywał się pomocny.

Miłość poddawana była ciągłej próbie, ale też dawała siłę i nadzieję. Wpisana była w znaki zodiaku oraz symbole popkultury. Spektakl skrzył się dowcipem, a twórcy wykazali się nieokiełznaną wyobraźnią. Zadbali o najdrobniejsze szczegóły. Kiedy główna bohaterka zaczęła marzyć o dalekiej wyprawie, statek na wiszącym na ścianie obrazie nieoczekiwanie zaczął płynąć i wypuszczał dym.

Reklama
Reklama

Stworzona w Petersburgu w 1988 roku przez Antona Adasińskiego i od lat 90. działająca w Dreźnie grupa Derevo jak zwykle pokazała klasę. Artyści rosyjscy osiągnęli niebywałą perfekcję ruchu i potwierdzili talent aktorski. W tej opowieści można było odnaleźć świat bliski Kabaretowi Starszych Panów. Główna bohaterka przypominała nieco ekscentryczną kobietę graną przez Barbarę Krafftównę. A Anton Adasiński był bliskim krewnym Wiesława Gołasa, który gdy „przychodził mrok wieczorny, typem stawał się upiornym", choć „rankami bywał liryczny".

Ta przewrotna, niepozbawiona czarnego humoru opowieść, daleka od sentymentalizmu, niosła dużo optymizmu. Przywracała wiarę w potęgę miłości, która – nawet nieporadna – ma w sobie ogromną siłę. A nagrodzony w Edynburgu spektakl, jak zauważyli twórcy, jest dedykowany wiecznemu dziecku, żyjącemu w każdym z nas.

Jan Bończa-Szabłowski

 

Teatr
„Albo jesteś pod Putinem, albo z nim walczysz”. Rosyjski reżyser Iwan Wyrypajew dla „Rzeczpospolitej”
Materiał Promocyjny
AI to test dojrzałości operacyjnej firm
Teatr
Spektakl na czwartą rocznicę agresji Rosji na Ukrainę
Teatr
Komisja programu Teatr Ministerstwa Kultury poszła drogą wykluczeń. Niszowi eksperci sabotują festiwale
Teatr
Rzeź kilku czołowych festiwali w Instytucie Teatralnym
Materiał Promocyjny
Presja dorastania i kryzys samooceny. Dlaczego nastolatki potrzebują realnego wsparcia
Reklama
Reklama
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
Reklama
Reklama