W sobotę Berlusconi był innym człowiekiem niż kilka dni wcześniej. W środę po raz pierwszy od złożenia dymisji przed 11 miesiącami wystąpił we włoskich mediach. I ogłosił, że z miłości do ojczyzny i coraz bardziej podzielonej centroprawicy nie będzie kandydował na premiera w przypadających najbliższej wiosny wyborach.

Włoskie media i lewica odtrąbiły koniec trwającej 18 lat ery „berluskonizmu" i „monarchii absolutnej".

Jednak w piątek sąd w Mediolanie w pierwszej instancji skazał Berlusconiego w toczącym się od dziesięciu lat procesie o korupcję na cztery lata więzienia, zakaz sprawowania funkcji publicznych przez pięć lat i zapłacenie 10 mln euro zaległych podatków. W związku z tym w sobotę były premier zwołał konferencję prasową i przystąpił do zmasowanego kontrataku na wszystkich liniach frontu.

Oświadczył, że choć na premiera kandydować nie zamierza, to rzuca się w wir polityki, by żaden Włoch już nigdy nie był prześladowany przez sąd jak on (27 procesów, blisko 500 przeszukań, 2666 rozpraw, 400 mln euro wydatków na adwokatów), a Włochy przestały być „republiką sędziowską".

Przypomniał, że sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż „oskarżony ma naturalne skłonności do popełniania przestępstw", wydał wyrok wyższy, niż domagała się prokuratura, nie wziął pod uwagę, że praktycznie w tej samej sprawie sąd kasacyjny w Rzymie wydał wyrok uniewinniający, a dwa dalsze w innych procesach nie dopatrzyły się jakichkolwiek związków Berlusconiego z zakupem praw telewizyjnych do filmów wyświetlanych w telewizjach jego koncernu medialnego Mediaset (zdaniem sądu w Mediolanie ceny praw zostały sztucznie zawyżone, a nadwyżki  – co najmniej 350 mln euro – przekazano na należące do Berlusconiego konta za granicą).

Opowiadając o okolicznościach upadku swego rządu, Berlusconi oskarżył o spisek Niemcy kanclerz Merkel i „jej francuskiego wasala Sarkozy'ego". Powiedział, że niemieckie banki otrzymały rozkaz wyzbycia się włoskich papierów dłużnych, co pociągnęło za sobą drastyczny wzrost kosztów obsługi włoskiego długu i włoskich obligacji, a w konsekwencji upadek jego rządu.

Oskarżył Niemcy o nieudolną politykę wychodzenia z kryzysu, a nawet dał do zrozumienia, że kanclerz Merkel czyniła i czyni  to celowo, kierując się egoistycznym interesem swojego kraju, który na zapaści we Włoszech i innych krajach świetnie zarabia. Zarzucił ekipie Maria Montiego, że wypełniając polecenia z Berlina, wpędziła Italię w spiralę recesji, a podwyższając podatki, zrujnowała gospodarkę.

Ostre wystąpienie Berlusconiego wywołało konsternację nawet w szeregach jego własnej partii. Zwolennicy byłego premiera (obecnie ma 20 proc. poparcia) twierdzą, że znakomicie odczytał opinie i nastroje swego potencjalnego elektoratu. Lewica krytykuje, że Berlusconi to dziś stara, zdarta i zacinająca się płyta. Komentatorzy przypominają, że nadal jest centralną postacią włoskiej sceny politycznej.

—Piotr Kowalczuk z Rzymu