Jeśli potwierdzi on szansę na przemysłowe wykorzystanie naszych złóż – to możemy wówczas zacząć mówić o gazie łupkowym poważnie. Tyle że aby zaczął on przynosić nam krociowe zyski potrzeba jeszcze 10 – 15 lat. Tak długo trwa przemysłowe przygotowanie tego rodzaju złóż.

Oznacza to, że przez co najmniej dziesięć najbliższych lat nie zaopatrzymy w gaz łupkowy polskich firm ani nie ogrzejemy nim naszych domów. W tym czasie wciąż będziemy uzależnieni od importowanego surowca z Rosji – i to nawet wtedy, gdy uda się uruchomić gazoport w Świnoujściu.

Trzeba ten czas dobrze wykorzystać. Zachęcajmy amerykańskie, kanadyjskie czy francuskie firmy do wzięcia udziału w gazowej gorączce w Polsce. Korzystajmy z ich doświadczeń, uczmy się od nich nowoczesnych technologii, zmuszajmy je, by tworzyły konsorcja z udziałem polskich firm, takich jak PKN Orlen czy PGNiG. A politykom, którym na hasło „gaz łupkowy” natychmiast wzrasta temperatura, warto polecić właściwą w naszej sytuacji rosyjską maksymę „Tisze jedziesz, dalsze budiesz”.

Zamiast podniecać się wartymi miliardy ogromnymi zasobami naturalnego bogactwa, którego może nie być, lepiej po cichu i konsekwentnie robić swoje.