[b]W ramach ulgi rehabilitacyjnej można odliczyć od dochodu wydatki na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.[/b]
Z interpretacji organów podatkowych wynika, że w ten sposób można zmniejszyć podstawę opodatkowania o wydatki, które umożliwiają lub ułatwiają życie osobie niepełnosprawnej. Muszą być one bezpośrednio związane z rodzajem niepełnosprawności podatnika lub osoby pozostającej na jego utrzymaniu (np. dzieci, rodziców, rodzeństwa – jeżeli roczne dochody tych osób nie przekraczają 9120 zł), a nie ogólnie zapewnić większy komfort.
Za wydatki takie można uznać np. kwoty zapłacone w związku z likwidacją barier architektonicznych, czyli budową podjazdów dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich, poszerzeniem drzwi, likwidacją progów, założeniem okien zamykanych z niskiego poziomu, położeniem terakoty antypoślizgowej, likwidacją wanny i założeniem brodzika ze specjalnym siedziskiem dla osób niepełnosprawnych ruchowo, założeniem wiszącego sedesu oraz umywalki „bez nogi” umożliwiających podjechanie wózkiem.
Odliczyć można również montaż wszelkiego rodzaju uchwytów, specjalnych baterii, montaż drzwi przesuwnych itd.
To są typowe wydatki odliczane w uldze rehabilitacyjnej. W pewnych sytuacjach możliwe jest jednak uwzględnienie innych remontów. Potwierdza to [b]interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 27 maja 2009 r. (IPPB2/415-163/09-5/AK)[/b]. Z pytaniem zwróciła się osoba niewidoma zaliczona do I grupy inwalidztwa. Mieszkała w budynku jednorodzinnym z ogrzewaniem centralnym na piec węglowy, bez ciepłej wody użytkowej. Stan zdrowia nie pozwalał jej na obsługę pieca centralnego ogrzewania z otwartą komorą ognia. Dlatego podłączyła budynek do sieci ogrzewania miejskiego. Wiązało się to z koniecznością instalacji węzła cieplnego.
