We wtorek Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uwzględnił skargę kasacyjną ośrodka leczniczego, który spierał się z samorządowym fiskusem o podatek od nieruchomości.
Czy od ścieżki w parku trzeba płacić podatek od nieruchomości?
Konkretnie chodziło o opodatkowanie alejek w zabytkowym parku. A wątpliwości co do konieczności rozliczania od nich daniny lokalnej miał ośrodek leczenia odwykowego usytuowany w zabytkowym pałacu. We wniosku o interpretację wyjaśnił, że korzystając z unijnego dofinansowania, w zabytkowym parku okalającym ośrodek wykonane zostały ścieżki o szerokości 2,2 m i 1,5 m z nawierzchnią mineralną z obrzeżem z kostki granitowej. Instytucja chciała potwierdzenia, że te luksusowe alejki parkowe, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, nie stanowią budowli i tym samym są wyłączone są spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Czytaj więcej:
W zmienionym załączniku do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano wprost różnego rodzaju zbiorniki, rurociągi oraz fundamenty pod maszyny...
Pro
Do innych wniosków doszedł jednak lokalny fiskus. W jego ocenie możliwe jest stwierdzenie faktycznego lub choć potencjalnego wykorzystania ścieżek parkowych jako budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji odpowiedział, że alejki parkowe stanowią urządzenia budowlane ze względu na trwałe i intencjonalne utwardzenie. To zaś oznacza, że samorządowi należy się od nich podatek od nieruchomości.
Czy urządzenie budowlane to zawsze budowla?
Lecznica nie zgadzała się z taką wykładnią przepisów. Upierała się, że parkowe ścieżki nie spełniają kryterium związania z obiektem budowlanym, tj. pałacem. Nie pełnią też funkcji komunikacyjnej dla potrzeb nieruchomości. Przy pierwszym podejściu Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Opolu uwzględnił skargę ośrodka, ale wiele to nie dało.
Urzędnicy w drugiej interpretacji znów uznali, że ścieżki parkowe podlegają opodatkowaniu. Rozbudowali i nieco zmienili tylko swoją argumentację. Fiskus stwierdził, że sporne alejki parkowe to typowe urządzenia budowlane. Tłumaczył przy tym, że dla ich kwalifikacji do tej kategorii istotne jest związanie z budynkiem zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Czytaj więcej
Podatek od ogrodzeń okalających firmowe nieruchomości nie jest niczym nowym. Takie budowle po prostu na nowo precyzyjnie zdefiniowano.
Urzędnicy podkreślili, że prace związane z wykonaniem nawierzchni mineralnej, z obrzeżem z kostki granitowej, czyli chodniki czy dojścia, są zaliczane do urządzeń budowlanych, które pozostają w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym, w stosunku do którego spełniają służebną funkcję, umożliwiającą prawidłowe jego funkcjonowanie. Celem działania ośrodka jest bowiem udzielanie świadczeń zdrowotnych, a alejki mają służyć pacjentom. W konsekwencji pełnią funkcję komunikacyjną dla potrzeb tej nieruchomości oraz służą do przemieszczania się pacjentom. Dlatego urzędnicy nie mieli cienia wątpliwości, że alejki parkowe to typowe urządzenia budowlane, które stanowią budowle.
Ośrodek znów zaskarżył interpretację, ale tym razem przegrał. Opolski WSA zgodził się, że utwardzone nawierzchnią mineralną z obrzeżem z kostki granitowej alejki parkowe, służące pacjentom placówki leczenia odwykowego stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. A jako związane z tą działalnością podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Czy trzeba płacić podatek od chodnika w parku przy pałacu?
Rację placówce przyznał dopiero NSA. Uchylając zaskarżony wyrok oraz interpretację, stwierdził, że w sprawie pobłądził zarówno WSA, jak i lokalny fiskus.
NSA zgodził się co prawda, że pojęciem budowli objęto też urządzenia budowlane, ale pod dwoma warunkami. Konkretnie związania z budynkiem, zapewniającego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. I jak tłumaczył sędzia NSA Paweł Borszowski, trzeba wskazać na konieczność związania, ale takiego, które zapewnia użytkowanie tego danego obiektu. W spornym przypadku – pałacu. Tymczasem w ocenie NSA alejki parkowe, o które pytał skarżący, nie mają z nim takiego związku, aby objąć je opodatkowaniem. Wyrok jest prawomocny.
Sygnatura akt: III FSK 1260/23
