-50% na pakiet subskrypcji RP.PL z NYT!
Skorzystaj z wiosennej promocji i ciesz się dwoma dostępami do najbardziej zaufanych źródeł informacji.
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Kliknij i przejdź do szczegółów
Reklama
Jeszcze jedna adaptacja „Lalki”. Padnie pytanie o patriotyzm, nie o feminizm
Największą petardą przyszłego sezonu w Teatrze Ateneum może się okazać adaptacja „Lalki” Bolesława Prusa. – To smaczne, że zagramy to na Powiślu, gdzie Wokulski schodził jak do krainy biedy i występku – mówi dyrektor warszawskiej sceny Artur Tyszkiewicz.
Agata Kulesza i Paweł Gasztold-Wierzbicki w „Mój syn chodzi, tylko trochę wolniej”, świetnie przyjętej sztuce chorwackiego pisarza Ivora Martinicia. Najbliższy sezon w Ateneum ma być jednak poświęcony wyłącznie polskim utworom. Będą m.in. „Grupa krwi” Anny Wakulik, adaptacja „Chamowa” Mirona Białoszewskiego, „Iwona, księżniczka Burgunda” Witolda Gombrowicza. No i „Lalka” Prusa
Teatr Ateneum – założony w 1928 r. przez lewicowego aktora i inscenizatora Stefana Jaracza na plebejskim warszawskim Powiślu, dziś stoi przy ulicy jego imienia. Dzielił przed wojną i dzieli do dziś siedzibę ze związkiem zawodowym pracowników kolei. Na dole budynku mamy dwie sale teatralne, ale w jednym ze skrzydeł na górze są mieszkania związkowców.
On się wyróżnia czymś jeszcze. Przeważnie gabinety dyrektorów teatrów mieszczą się na wyższych piętrach, trzeba do nich dłuższą chwilę wędrować schodami lub windą. Drzwi do siedziby dyrektora Ateneum wychodzą na hol teatru, przy samym wejściu, nieopodal kasy. Szef ma więc do swojej publiczności ledwie dwa kroki. A i publika, jakby się uparła, mogłaby do niego w każdej chwili zajrzeć. Czyżby to symbolizowało silniejszą więź? Taka teza byłaby przesadą, a zarazem... coś w tym jest.
Pozostało jeszcze 95% artykułu
Reklama
Promowane treści
