Mapa była wielka i po prostu zła; imponująca i zarazem bardzo niedokładna. Na wysokość miała prawie pięć metrów i było to prawie pięć metrów topograficznych nonsensów, wyrysowanych przez ludzi, którzy nigdy nie postawili stopy na dziewięćdziesięciu procentach przedstawianego – jak im się wydawało – terytorium. Rysunek opierał się w głównej mierze na sprawozdaniach z przygód na wybrzeżu tego regionu, gdzie ludzie byli ważeni, skuwani, a później uprowadzani w niewolę; na historiach o wielkich zbiornikach wodnych; na opowieściach o ziemiach, gdzie słońce nie przypieka zbyt mocno i gdzie lokalne choroby uważano za dość lekkie, bowiem biały człowiek nie zawsze umierał w ciągu dziesięciu godzin od postawienia stopy na twardym lądzie.