4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Kolonizacja dobrych ludzi
80 proc. terytorium Afryki było ciągle wolne, kiedy Bismarck wstał i podszedł do mapy około drugiej po południu pierwszego dnia konferencji. W ciągu następnych 30 lat 90 proc. Afryki przeszło pod kontrolę Europy.
Olbrzymi szkic zawisł przed ustawionym w podkowę stołem w gmachu przy Wilhelmstrasse 77, w oficjalnej rezydencji niemieckiego kanclerza Ottona von Bismarcka. Zebrani reprezentowali interesy 14 państw: Wielkiej Brytanii, Francji, Portugalii, Holandii, Danii, Hiszpanii, Włoch, Belgii, Austro-Węgier, Rosji, Szwecji–Norwegii, imperium osmańskiego, Stanów Zjednoczonych i Niemiec. Przyjechali tam na zaproszenie Ottona von Bismarcka. Grafika pochodzi z niemieckiego magazynu „Illustrirte Zeitung”
Mapa była wielka i po prostu zła; imponująca i zarazem bardzo niedokładna. Na wysokość miała prawie pięć metrów i było to prawie pięć metrów topograficznych nonsensów, wyrysowanych przez ludzi, którzy nigdy nie postawili stopy na dziewięćdziesięciu procentach przedstawianego – jak im się wydawało – terytorium. Rysunek opierał się w głównej mierze na sprawozdaniach z przygód na wybrzeżu tego regionu, gdzie ludzie byli ważeni, skuwani, a później uprowadzani w niewolę; na historiach o wielkich zbiornikach wodnych; na opowieściach o ziemiach, gdzie słońce nie przypieka zbyt mocno i gdzie lokalne choroby uważano za dość lekkie, bowiem biały człowiek nie zawsze umierał w ciągu dziesięciu godzin od postawienia stopy na twardym lądzie.
Pozostało jeszcze 95% artykułu
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
