Nikt jej nie zaprasza, a ona mimo to cały czas wraca, od czterech lat jakby częściej i bardziej nachalnie. Do czegoś więc dyskusja o podziale sztuki na tę prawicową z jednej i lewicową z drugiej strony musi być potrzebna. Nadrobienia słusznością intencji dystansu straconego przez brak talentu i charakteru albo odnalezienia pomocnej dłoni wśród którejś z koterii. Czyli do tego, co zawsze. A przynajmniej od czasu, kiedy świat zaczął się w naszych głowach porządkować przez nazywanie rzeczy prawicowymi albo lewicowymi. Czyli tak właściwie to od niedawna. Jakieś parę tysięcy lat po tym, kiedy człowiek stwierdził, że zajmie się układaniem słów w opowieści, dźwięków w melodie, a barw i kształtów w obrazy.