Gdy szkolenie ma związek z pracą, przychód nie powstanie

[b]Tak postanowił Najwyższy Sąd Administracyjny z 4 listopada 2009 r., II FSK 893/08[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Spółka zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji. Zastanawiała się, czy uczestnictwo w szkoleniach opłaconych przez nią należy zaklasyfikować jako nieodpłatne świadczenie na rzecz pracowników, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?n=1&id=346580]ustawy o PIT[/link], a co za tym idzie, czy spoczywa na niej obowiązek przypisania wartości szkoleń do przychodu pracowników i odprowadzenia z tego tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jej zdaniem nie jest to nieodpłatne świadczenie dla pracowników. Innego zdania był fiskus. Sprawa trafiła więc do WSA.

Sąd skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. Orzekł, że udział pracowników w szkoleniach opłacanych w całości przez pracodawcę nie powinien obciążać finansowo pracowników. Tym bardziej że w przypadku, gdy szkolenie odpowiada obowiązkom wykonywanym przez pracownika na zajmowanym przez niego stanowisku – pracodawca będzie mógł taki wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Wobec tego zasadne będzie uznanie takiego wydatku jako poniesionego „na pracownika”, bowiem ewidentnym celem poniesienia takiego kosztu jest osiągnięcie przychodu. Skoro więc pracownicy są zobowiązani do wzięcia udziału w szkoleniu i uczestniczą w nim w ramach wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, to nie można kosztu tych szkoleń uznawać za przychód uczestników szkolenia.

Od wyroku tego skargę kasacyjną wniósł dyrektor izby skarbowej.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

NSA stwierdził jednak, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Jego zdaniem sąd pierwszej instancji prawidłowo sformułował kluczowe w tej sprawie pytanie: czy pracodawca poniósł wydatek „za pracownika” czy „na pracownika”. W pewnym przypadku pracownik uzyskuje przychód, do którego będzie miał zastosowanie art. 21 ust 1 pkt 90 ustawy o PIT. Ponieważ nie była to sytuacja opisana we wniosku spółki, bliższe rozważanie tej kwestii było – i jest – bezprzedmiotowe.

W przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym chodziło o wydatki poniesione „na pracownika” w celu podniesienia jego kwalifikacji niezbędnych bądź tylko przydatnych na zajmowanym stanowisku. Nie sposób takiego wydatku uznać za przychód pracownika ze źródła wymienionego w art. 12 ust 1 ustawy.