Polska zaskarżyła przepis rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z 14 października 2005 r., ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005.
Przepis ten wprowadził zróżnicowanie współczynnika dodatkowej opłaty w sektorze cukru dla nowych państw członkowskich - w wysokości 0,27033, natomiast dla państw tzw. „starej Unii" - 0,15935. W związku z powyższym producenci - między innymi z Polski - musieli uiścić wyższe opłaty za rok gospodarczy 2004/2005.
Polska podniosła sześć zarzutów dotyczących m.in.:
- naruszenia rozporządzenia nr 1260/2001 i tego, że przyjmując zaskarżone rozporządzenie, Komisja przekroczyła kompetencje przysługujące jej na podstawie tego rozporządzenia,
- naruszenia zasady natychmiastowego i pełnego przejęcia dorobku wspólnotowego,
- naruszenia zasady niedyskryminacji,
- naruszenia zasady solidarności,
- niewystarczającego uzasadnienia,
- naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.
Sąd Unii Europejskiej w wydanym dzisiaj (29 września 2011 r.) wyroku stwierdził nieważność zaskarżonego przepisu rozporządzenia Komisji uznając, iż rozporządzenie nr 1260/2001 nie mogło stanowić podstawy prawnej dla ustalenia dwóch współczynników.
Z art. 41 akapit pierwszy aktu przystąpienia wynika, że środek przyjęty na podstawie tego postanowienia w celu wprowadzenia odstępstwa od rozporządzenia nr 1260/2001 może zostać przyjęty wyłącznie, jeżeli jest przejściowy i niezbędny do ułatwienia przejścia z systemu istniejącego w nowych państwach członkowskich na system wynikający z zastosowania wspólnej polityki rolnej. Zatem, żeby przyjąć taki środek Komisja musiałaby powołać się bezpośrednio na ten artykuł.
Jednak ze względu na to, iż zaskarżone rozporządzenie nie wymienia art. 41 akapit pierwszy aktu przystąpienia jako podstawy prawnej, jest to naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych.
