A taka sytuacja nam grozi w 2011 r. Moja odpowiedź brzmi: nie. Ale dylemat jest. Gdyby Sejm na jakiś czas zawiesił te regulacje, rząd nie musiałby ciąć wydatków lub podnosić podatków w okresie wychodzenia z kryzysu. Chwilowo popuścilibyśmy sobie pasa, żeby się nie zadusić.
Kłopot w tym, że zawieszenie tych ograniczeń mogłoby znacząco podważyć zaufanie inwestorów do naszego kraju i na długo podnieść premię za ryzyko inwestowania w Polsce. Ale warto na tę kwestię spojrzeć szerzej.
Generalnie w polityce gospodarczej istnieje dylemat: czy lepiej ustanowić pewne instytucje i działać w ich ramach, nawet jeżeli to może czasami uwierać, czy też lepiej ufać decyzjom doraźnym, elastycznym, podejmowanym zgodnie z rozwojem sytuacji. Każda opcja ma swoje zalety. Najłatwiej będzie odwołać się do piłki nożnej.
Wiele lat temu w piłce każdy spalony był zakazany. Bardzo często reguła ta psuła widowisko, gdyż sędziowie musieli zatrzymywać grę w sytuacjach absurdalnych, kiedy zawodnik znajdujący się na „spalonym” nie brał udziału w akcji. Dokonano zatem reformy. Teraz sędzia decyduje, czy zawodnik znajdujący się na spalonym jest aktywny czy nieaktywny. W drugim przypadku gra toczy się dalej. Szybko okazało się jednak, że wielu słabych sędziów nie odróżnia aktywnego i nieaktywnego spalonego i dopuszcza do bramek, które są strzelane nie fair. Problem pozostał. Za dużo władzy poszło w ręce sędziów.
Zawieszenie limitów długu publicznego przypominałoby tę reformę. Rząd wydobyłby się z niewygodnych ram, coś byśmy zyskali. Ale może więcej stracili. Nie wiadomo bowiem, czy władza byłaby na tyle wiarygodnym decydentem (dobrym sędzią), że umiałaby sobie poradzić z wysokim długiem i ograniczyć go w przyszłości. Twierdzę, że nie.
