[b]Rz: Czy psy często krzyżują się z wilkami?[/b]
[b]prof. Włodzimierz Jędrzejewski:[/b] Zdarza się to stosunkowo rzadko, a nieco częściej na granicy zasięgu wilków, gdzie grupy tych zwierząt są mniej liczne. Tam też dochodzi do spotkań psów z pojedynczymi wilkami, które nie mogą znaleźć partnera swojego gatunku. Zakład Badania Ssaków PAN, w którym pracuję, brał udział w badaniach genetycznych populacji wilków w Europie. Spośród 700 próbek DNA, jakie przeanalizowaliśmy, zaledwie 17 pochodziło od osobników będących krzyżówką wilka z psem, a 49 pobrano od potomków hybryd. Większość krzyżówek pochodzi z Łotwy i Bułgarii. W Polsce odsetek takich zwierząt jest znikomy.
[b]Czy te krzyżówki mogą być z jakiegoś punktu widzenia korzystne dla wilków?[/b]
Jest to zjawisko bardzo niekorzystne, będące zagrożeniem dla czystości puli genowej wilków. Selekcja prowadzona przez człowieka uwydatnia u psów cechy niepożądane u dzikich zwierząt, które – jeśli przejdą do populacji wilków – pogarszają ich przystosowanie do środowiska. Przykładem może być przejechany przez samochód wilkopies, którego znalazłem na drodze w Puszczy Knyszyńskiej. Miał od wilka krótszy pysk i mniejsze zęby, był słabszej budowy ciała, co zmniejszało jego szanse podczas polowania. Niekiedy jedynym widocznym wpływem psich genów na wilki może być nietypowe umaszczenie, co zdarzyło mi się kilkakrotnie obserwować. W Polsce żyje bardzo wiele zdziczałych psów, które formują się w lasach w grupy podobne do wilczych watah. Są naprawdę dużym zagrożeniem genetycznym dla naszych wilków.
[b]Czy w Europie żyją czarne wilki?[/b]
