Pamiętali bowiem dobrze wykładnię art. 265 kodeksu karnego, jaką Sąd Najwyższy wydał w marcu 2009 roku. Odchodząc od dominującego rozumienia przepisu, sąd stwierdził, że winni przecieku powinni być karani na wszystkich etapach, a z odpowiedzialności nie zwalnia nawet wykonywanie obowiązków dziennikarza.
[wyimek][b][link=http://blog.rp.pl/semka/2010/01/11/prokuratura-tylem-do-europy/]skomentuj na blogu[/link][/b][/wyimek]
Wcześniej sądy przyjmowały, że tajemnicę można złamać tylko raz i robi to jedynie informator dziennikarza. Dlatego sędziowie zazwyczaj umarzali postępowania przeciw dziennikarzom, a instytucje, które wnioskowały o ich ściganie, bywały pouczane, że najpierw same powinny uszczelnić obieg dokumentów. W końcu dziennikarz, jeśli dowiedział się czegoś od informatora, niekoniecznie musiał wiedzieć, że jest to obłożone klauzulą tajności. Takie podejście było zgodne z praktyką prawną krajów Europy Zachodniej.
U nas prokuratorzy idą w przeciwnym kierunku. I dlatego w ślad za antydziennikarską wykładnią art. 265, którego rozumienie rozciąga się na inne przepisy chroniące informacje tajne, przeciw naszemu koledze z TVN zastosowano teraz podobny artykuł 241. Następuje dokręcanie śruby.
Każda instytucja ma prawo irytować się przeciekami, ale zacząć trzeba od uszczelnienia własnego podwórka. Jesteśmy o krok od usamodzielnienia się prokuratury. Czy także o krok od wojny, jaką prokuratorzy wypowiedzą nielubianym dziennikarzom?
