Artur Bartkiewicz: Czy ambasador Tom Rose pomoże Włodzimierzowi Czarzastemu budować silną Lewicę?

O tym, że działania Donalda Trumpa i jego administracji potrafią wzmacniać lewicę i liberałów poza granicami Stanów Zjednoczonych przekonali się najdobitniej Kanadyjczycy.

Jak Donald Trump pomógł odzyskać poparcie lewicy w Kanadzie i Danii

Mark Carney, premier Kanady, bohater głośnego wystąpienia na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos został premierem po tym, jak Liberalna Partia Kanady, mocno zużyta długimi latami rządów Justina Trudeau nagle odrobiła 20 punktów proc. straty w sondażach do Partii Konserwatywnej i niespodziewanie utrzymała się u władzy. Liberalnej Partii Kanady (można ją porównać z amerykańską Partią Demokratyczną, z perspektywy europejskiej można ją określić partią lewicową) niewątpliwie pomogła zmiana lidera, komentatorzy byli zgodni, że kluczowe było jednak co innego. Co? Otóż Donald Trump uznał, że należy wrzucić do debaty publicznej temat wejścia Kanady w skład Stanów Zjednoczonych jako 51. stanu i jednocześnie zaczął grozić Kanadzie wojną celną. W efekcie kanadyjska prawica, uznana za zbyt bliską amerykańskiej Partii Republikańskiej, zaczęła gwałtownie tracić poparcie, a deklarująca gotowość na konfrontację z administracją USA lewica skupiła wokół siebie oburzonych roszczeniami Trumpa wyborców.

Czytaj więcej

Polityka

Donald Trump wycofał zaproszenie do Rady Pokoju dla premiera Kanady

We wpisie w należącym do niego serwisie społecznościowym Truth Social prezydent USA Donald Trump...

W ostatnich tygodniach podobny efekt widać było w Danii. Tam Mette Frederiksen i jej Socjaldemokracja Danii, po nieudanych wyborach lokalnych z jesieni 2025 roku, nagle na początku roku zaliczyła sondażowe odbicie. W tle znów znalazł się Donald Trump i jego wyjątkowo asertywna, mówiąc eufemistycznie, polityka zagraniczna. Tym razem chodziło oczywiście o Grenlandię i presję Trumpa, by Dania zrzekła się suwerenności nad wyspą na rzecz Stanów Zjednoczonych. Frederiksen i jej rząd zdecydowanie się temu sprzeciwili, resort obrony Danii sygnalizował nawet, że w przypadku próby militarnego przejęcia wyspy przez USA (przez pewien czas spekulowano, że może do tego dojść, co podsyciła zresztą jedną z wypowiedzi rzeczniczki Białego Domu), duńscy żołnierze będą stawiać zbrojny opór. W efekcie – mimo że problemy wewnętrzne, z którymi boryka się rząd Frederiksen nie zniknęły – styczniowe sondaże znów dają jej nadzieję na utrzymanie władzy.

Włodzimierz Czarzasty wykorzystuje funkcję marszałka Sejmu, by obsadzić się w roli bicza na prawicę

Z takiego efektu Trumpa w Polsce może próbować korzystać Włodzimierz Czarzasty i Nowa Lewica. Marszałek Sejmu od momentu objęcia tej roli pokazuje, że zamierza ją wykorzystać zarówno, co zrozumiałe, do podniesienia swojej wagi na polskiej scenie politycznej (jest w końcu drugą osobą w państwie), jak i do tego, by – będąc w centrum wydarzeń – uczynić z siebie i swojej formacji symbol politycznego „ruchu oporu” przeciwko marszowi po władzę prawicy, rozumianej szerzej niż PiS. Nieprzypadkowo w orędziu wygłoszonym tuż po objęciu fotela marszałka Czarzasty zapowiedział „marszałkowskie weto” wobec ustaw prezydenta Nawrockiego, tym samym rzucając rękawicę prezydentowi i automatycznie ustawiając się w roli nowego rywala głowy państwa (wcześniej rola ta zarezerwowana była dla premiera Donalda Tuska i wicepremiera, szefa MSZ Radosława Sikorskiego). Prezydent Nawrocki wszedł zresztą w tę grę, czyniąc Czarzastego „bohaterem” najbliższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, co stworzyło z kolei Czarzastemu możliwość kontrataku i wypomnienia prezydentowi jego przeszłości, która dla wyborców koalicji rządzącej jest poważnym obciążeniem prezydenta. I nagle to Czarzasty stał się wrogiem numer jeden dla prawicy – co jednocześnie jest sygnałem dla wyborców na lewo od centrum, że już nie tylko Tusk jest w stanie stawać w szranki z prezydentem i jego marzeniem o rządzie PiS-u i Konfederacji. 

Czytaj więcej

Polityka

Czarzasty: Nie lepiej powiedzieć prezydentowi „nie dawaj ustaw, z których się śmieją?”

Rozumiem, że panika otoczenia pana prezydenta bierze się stąd, że coś uważa, że coś uważa, że moż...

Z tej perspektywy kategoryczna odmowa wsparcia kandydatury Donalda Trumpa do Pokojowej Nagrody Nobla (zwłaszcza, jeśli chodzi o wystąpienie Czarzastego na konferencji prasowej, bo ujawniona treść odpowiedzi udzielonej Amerykanom jest już łagodniejsza), a przede wszystkim gwałtowna reakcja ambasadora USA Toma Rose'a, który ogłosił zerwanie relacji Waszyngtonu z Czarzastym, wcale nie jest niekorzystną sytuacją dla marszałka Sejmu, bo tylko umacnia ten obraz Czarzastego jako bicza smagającego prawicę (polską i światową). Atak ambasadora innego państwa na polskiego marszałka Sejmu automatycznie wywołuje odruchy sympatii albo przynajmniej solidarności wśród większości Polaków (nawet Konfederacja i Konfederacja Korony Polskiej sygnalizują, że nie może być zgody na takie zachowanie amerykańskiego dyplomaty), a ponadto jeszcze bardziej podnosi polityczną wagę marszałka Sejmu (jego słowa są na tyle istotne, że USA uznały, iż muszą zareagować). 

W koalicji z dominującą Koalicją Obywatelską największym problemem dla jej mniejszych partnerów jest odróżnienie się od KO. Widać, że Włodzimierz Czarzasty próbuje to zrobić odwrotnie, niż w koncepcji nowej liderki Polski 2050 Katarzyny Pełczyńskiej-Nałęcz. Pełczyńska-Nałęcz chciałaby nieco zdystansować się od KO, Czarzasty zaś demonstruje, że jest w stanie, jeśli chodzi o konfrontację z prawicą, być czymś w rodzaju Koalicji Obywatelskiej plus. Być bardziej radykalny, bardziej bojowniczy, bardziej zdecydowany. Jest mu o tyle łatwiej, że nie jest członkiem administracji rządowej i w związku z tym może sobie pozwolić na nieco więcej. Ale polityka jest przecież sztuką wykorzystywania szans. 

Foto: Paweł Krupecki